(INTRO — pozytywka, pojedyncze dźwięki fortepianu, dziecięcy kobiecy głos): Mówili: Nie płacz.! Nie skarż się.! Nie przesadzaj.! Więc nauczyłam się zamykać drzwi... zanim spadła pierwsza łza. (ZWROTKA I — delikatnie, niewinnie): Miałam małe dłonie i kieszenie pełne snów. Rysowałam słońce zawsze trochę większe niż dom. Wierzyłam, że jeśli będę dobra, ktoś kiedyś poda mi dłoń. Więc uśmiechałam się do ludzi... nawet kiedy nie uśmiechali się do mnie. Na korytarzu szeptali. Kiedy przechodziłam — milkli. A potem śmiech biegł za mną aż do drzwi. (REFREN — subtelny kobiecy chór): Za zamkniętymi drzwiami mogłam wreszcie płakać. Tam nikt nie widział, jak uczę się rozpadać. Przyciskałam dłonie do uszu, żeby nie słyszeć ich słów. I pytałam noc po cichu: Co jest nie tak ze mną? Co zrobiłam wam? (ZWROTKA II — smyczki stają się ciemniejsze): Zabrali moje słowa i zrobili z nich żart. Znaleźli każdą różnicę, której sama nie umiałam nazwać. Kiedy próbowałam się bronić, mówili, że jestem zła. Kiedy milczałam, wracali następnego dnia. Więc zaczęłam chodzić ciszej. Patrzeć częściej w ziemię. Nie podnosić ręki. Nie mówić, co czuję. Nie być zbyt dziwna. Nie być zbyt głośna. Nie być...sobą. (REFREN — mocniejszy chór): Za zamkniętymi drzwiami mogłam wreszcie płakać. Tam nikt nie widział, jak uczę się rozpadać. Liczyłam pęknięcia na suficie, aż przychodził sen. I tylko jedno pytanie wracało każdego dnia: Jeśli będę inna... czy wtedy pokochacie mnie? (ZWROTKA III — fortepian + wiolonczela): Pewnego dnia przestałam płakać. Nie dlatego, że przestało boleć. Łzy po prostu zrozumiały, że nikt po nie nie przyjdzie. Schowałam rysunki. Przestałam opowiadać sny. A słońce, które kiedyś rysowałam większe niż dom, stało się małym punktem w rogu kartki. Potem zniknęło. (CHÓR — bardzo cichy, niepokojący): Cicho…! Cicho…! Nie czuj…! Nie czuj…! Cicho…! Cicho…! Nie ufaj…! Nie ufaj…! Cicho…! Cicho…! Nie kochaj…! Nie kochaj…! Nie będą mogli zranić tego, czego im nie pokażesz. Zostań za zamkniętymi drzwiami. (MOST — narastające organy i smyczki): Ale ja chciałam wam powiedzieć: Bolało! Każde słowo! Każdy śmiech! Każde spojrzenie! Każdy dzień, kiedy wracałam sama! Chciałam tylko wiedzieć... dlaczego właśnie ja? Lecz nikt nie zapytał, dlaczego przestałam się uśmiechać. (OSTATNI REFREN — chór sakralny, coraz ciemniejszy): Za zamkniętymi drzwiami nie płakałam już. Patrzyłam tylko w lustro na kogoś, kogo nie znałam. Dziecko nadal tam było... gdzieś głęboko. Jeszcze czekało. Jeszcze wierzyło, że któregoś dnia ktoś otworzy te drzwi i powie: Widzę cię! (CODA — powraca pozytywka z intro, ale fałszuje): Nikt nie przyszedł. Więc zamknęłam drzwi. Pierwsze. Drugie. Trzecie. Aż któregoś dnia... przestałam czekać. [(dziecięcy szept)]: Jeśli świat nie chce mojego serca... to już mu go nie pokażę. Nie wiedziałam jeszcze, że za tymi drzwiami razem ze mną dorastał również...gniew.
