[Intro – factory whistle at dawn, loom clatter, whisper] [Female, whispered] Świta nad Fastami. Ostatnia zmiana schodzi. Mokosza zwija kłębek. Nici wracają do domu. [Verse 1] Gdy nad Białym dym się wznosił, a poranek pachniał bawełną, pierwszy gwizdek budził miasto, zanim zdążyło wstać słońce. Siedem tysięcy par rąk przy krosnach, wrzeciona szumią jak wiatr, z ludzkich dłoni rosły nici, a z nici cały świat. [Verse 2] Pierwsza wypłata w kopercie, pierwszy taniec po zmianie, pierwsza miłość między halami, gazeta „Fasty” na stole. Ojciec na przędzalni, matka w tkalni, brat na rampie przy lokomotywie: całe życie miało adres. Przędzalniana. Białystok. Nasz świat. [Chorus] Fasty, Fasty, z ludzi utkane, wątek przez osnowę, pokolenie w pokolenie. Choć maszyny zamilkły, echo chodzi ulicami: nie giną miejsca, które utkane są z ludzi. [Verse 3] Przyszły ciężkie lata: cichszy gwizdek, puste hale, kurz i cień. Pięć groszy za akcję, krosna pojechały do Andrychowa. Pod halą ktoś jeszcze pilnuje schronu, choć nikt nie przysłał zmiany, a prządka w kieszeni fartucha nosi jedną, ostatnią nić. [Spoken – The Prophecy] Fabrykę zawsze tworzą ludzie. Beton tylko trzyma ich ciepło. Hale można rozebrać, pomalować, sprzedać na metry. Ale pamięci nie rozbierzesz, póki nosi ją każdy dzień. Nie z cegieł, nie z betonu: ze wspomnień trwa ten dom. [Final Chorus] Fasty, Fasty, z ludzi utkane, słychać jeszcze dawny rytm nad ziemią i pod ziemią. Białystok pamięta, my pamiętamy: ojciec, matka, ja. Nie giną miejsca, które utkane są z ludzi. [Outro – spoken baritone over fading loom rhythm] Tam, gdzie wirowały wrzeciona, dziś wiatr opowiada ich historię. A każda nitka, która wyszła z Fast, wciąż prowadzi do domu. [Kokopelli Whisper – male, whispered] Zmiana skończona. Można iść do domu.
