(Intro – szepty kobiet, odległe krakanie kruków, mocne uderzenia bębna) Nie każda Strzyga... Zrodziła się potworem... Nie każda noc... Przynosi tylko mrok... Są dusze... Które zbyt długo... Karmiły swój ból... Aż zapomniały... Jak brzmi światło... (Zwrotka I): Pośród mgieł i czarnych sosen, Tam, gdzie księżyc gubi blask. Krążą cienie dawnych istnień, Niosąc w oczach zimny żar. Nie pragnęły nigdy wojny, Ani krwi na swoich dłoniach. To cierpienie bez ukojenia Zmieniło serca w ciernie. Każda z nich pamięta imię, Którego już nie chce znać. Każda niesie własną ranę, Której nie odważyła się oddać. (Refren): Nie karm gniewu, Nie karm łez. Bo z nich rodzi się Najciemniejszy cień. Nie karm zemsty, Nie karm strat. Bo Strzyga mieszka Tam, gdzie umiera świat. Lecz gdy nazwiesz Swój własny ból, Noc ustąpi, Powróci świt. (Zwrotka II): Jedna płacze nad mogiłą, Druga woła dawny czas. Trzecia szuka swego dziecka, Którego zabrał chłodny wiatr. Las nie walczy z ich rozpaczą, Las pamięta każdy krzyk. Bo największą moc posiada Ten, kto odważy się z nim żyć. Gdy przebaczysz własnym łzom, Ziemia przyjmie ciężar dni. A Strzyga, co była cieniem, Znów odnajdzie dawny świt. (Refren): Nie karm gniewu, Nie karm łez. Bo z nich rodzi się Najciemniejszy cień. Nie karm zemsty, Nie karm strat. Bo Strzyga mieszka Tam, gdzie umiera świat. Lecz gdy nazwiesz Swój własny ból, Noc ustąpi, Powróci świt. (Outro chór narasta, po czym pozostaje tylko kobiecy głos i wiatr): Już nie uciekaj…! Już nie walcz…! Nazwij swój ból...imieniem…. I pozwól mu odejść...Bo nawet... Najciemniejsza noc...Nie potrafi... Zatrzymać...Wschodu słońca…
