(INTRO — pierwszy płatek światła): Gdy ciemność zasłania horyzont, a wiatr mówi „to już koniec”… Nadzieja spada z nieba jak pojedynczy, cichy płatek śniegu… (ZWROTKA I — świat przemarznięty): Lód na sercach, kroki ciężkie, jakby jutra miało zabraknąć. Ludzie chowają swe marzenia pod peleryną przetrwania. Ale nawet w najzimniejszej zimie gwiazdy nie przestają świecić. One czekają, aż podniesiesz wzrok… i uwierzysz jeszcze raz. (REFREN — chór światła): Śnieżna nadzieja — spada z nieba, by ogrzać dłonie, które drżą. Śnieżna nadzieja — cichy szept Boga: „Jeszcze będzie dzień”. (Chór): Nie trać wiary! Bo światło wraca zawsze tam, gdzie choć jedno serce czeka. (ZWROTKA II — płomień uparcie żywy): Czasem to tylko iskra: czyjeś słowo, dłoń na ramieniu. Ale od niej rozpala się ogień, który topi cały strach. Nawet gdy wszystko krzyczy „poddaj się” — wystarczy jeden wybór: wstać jeszcze raz… z płatkiem światła w sercu. (MOST — obietnica ukryta w śniegu): Gdy noc najciemniejsza — świt jest najbliżej. Tak działa miłość. Tak działa Bóg. (REFREN — chór światła): Śnieżna nadzieja — spada z nieba, by ogrzać dłonie, które drżą. Śnieżna nadzieja — cichy szept Boga: „Jeszcze będzie dzień”. (Chór): Nie trać wiary! Bo światło wraca zawsze tam, gdzie choć jedno serce czeka. (ZWROTKA III — powrót słońca): Lód pęka, gdy człowiek wierzy. Świat się zmienia od drobnych cudów. Kroki lżejsze, oczy jaśniejsze — ktoś zawołał: „Nie jesteś sam”. I nagle płatków jest tysiąc, każdy jak mała iskra życia. I rodzi się dzień, który mówi: dziękuję, że czekałeś. (REFREN FINAŁOWY — triumf światła): Śnieżna nadzieja — wraca w nas, gdy wiara mówi: jeszcze raz! Śnieżna nadzieja — zmartwychwstaje w każdym, kto podnosi wzrok! (Chór): Lux aeterna! Światło wieczne! Niech Miłość wraca — nawet z lodu! (CODA — płatek nadziei): Jeden płatek… wystarczy, by zaczęła się wiosna. Jeden płatek, by poszła lawina serc.
