Masnavi (First 18 Verses) - Rumi

[intro, ney flute alone, one long breath, one long note, the reed crying from being cut from the reed bed, 16 bars of ney solo, slow and aching, tanpura drone enters bar 8, low and eternal, then distant hu chant, barely audible, like wind, no percussion yet, only longing and breath] [verse 1, single male vocal, tender and ancient, ney continues underneath every word, hu chant breathes between the lines like a heartbeat, daf drum enters softly bar 4, gentle pulse] بشنو این نی چون شکایت می‌کند از جدایی‌ها حکایت می‌کند کز نیستان تا مرا ببریده‌اند در نفیرم مرد و زن نالیده‌اند [verse 2, voice deepens, more sorrowful, ney rises and falls with each phrase, hu chant grows slightly louder, group joining, tabla enters with soft touch, heartbeat steadying] سینه خواهم شرحه شرحه از فراق تا بگویم شرح درد اشتیاق هر کسی کاو دور ماند از اصل خویش باز جوید روزگار وصل خویش [chorus, hu chants rise to foreground, powerful and rhythmic, HU — HU — HU, percussion drives the sacred breath, lead vocal soars above the chant, ecstatic and aching, ney spirals upward, tanpura holds the ground below, the longing of every soul separated from its origin] من به هر جمعیتی نالان شدم جفت بد حالان و خوش حالان شدم هر کسی از ظن خود شد یار من از درون من نجست اسرار من [verse 3, drop back to stillness, ney alone briefly, vocal enters quietly, almost spoken, intimate, the secret that cannot be spoken directly, hu chant whispered underneath like hidden breath] سر من از ناله‌ی من دور نیست لیک چشم و گوش را آن نور نیست تن ز جان و جان ز تن مستور نیست لیک کس را دید جان دستور نیست [verse 4, fire verse, dynamics suddenly rise, vocal becomes fierce and burning, not gentle now, tabla and daf strike together with force, ney sound becomes sharp and urgent, hu chants answer each line like flames responding] آتش است این بانگ نای و نیست باد هر که این آتش ندارد نیست باد آتش عشق است کاندر نی فتاد جوشش عشق است کاندر می فتاد [chorus, full sufi ensemble at peak energy, hu chants loud and rhythmic, bodies swaying felt in the beat, lead vocal at highest emotional register, ney and tabla locked together, daf driving the whirl, the reed as both poison and antidote, lover and mystic] نی حریف هر که از یاری برید پرده‌هایش پرده‌های ما درید همچو نی زهری و تریاقی که دید همچو نی دمساز و مشتاقی که دید [verse 5, mid energy, storytelling tone returns, vocal warm and full, the path of blood described, percussion steady, ney weaving constantly, hu chant low and continuous like breathing itself] نی حدیث راه پر خون می‌کند قصه‌های عشق مجنون می‌کند محرم این هوش جز بی‌هوش نیست مر زبان را مشتری جز گوش نیست [verse 6, time dissolving, voice slows and spreads, each word given space to breathe and echo, tanpura rises in the mix, eternal drone louder, percussion softens, days and burning described, hu chant slows to match the grief of passing time] در غم ما روزها بی‌گاه شد روزها با سوزها همراه شد روزها گر رفت گو رو باک نیست تو بمان ای آن که چون تو پاک نیست [verse 7, gentle and philosophical, vocal tender again, ney plays under every word like a companion, the fish and the water, the hungry and the feast, hu chant barely audible, like a breath behind a veil] هر که جز ماهی ز آبش سیر شد هر که بی‌روزی است روزش دیر شد [final verse, voice drops to near silence, intimate, only ney and tanpura drone underneath, the raw and the ripe, the last word before stillness, hu chant fades to single voice, then to breath only] درنیابد حال پخته هیچ خام پس سخن کوتاه باید و السلام [outro, ney returns to its opening cry, alone again, one long note held until breath runs out, hu chant dissolves to silence one voice at a time, tanpura drone fades last of all, then gone, 16 bars of ney fading, the reed returning to longing, silence, the same silence as the beginning, but now full of everything that was said]