Człowiek uciekając od Bożej Miłości, ucieka od samego życia! Bóg czeka nieustannie na ciebie i swe miłosierdzie do serca twego dyskretnie przemyca… Jeśli zdarzyło ci się nieszczęście i upadłeś – nie rozpaczaj, ale biegnij do Serca Jezusowego, tam doświadczysz przebaczenia – Miłosierdzia Bożego! Jestem żebrakiem Bożej Miłości – Miłosierdzia Twego, – Zbawicielu mój! Leczę me serce z tęsknoty mej za Tobą, bo niespokojna jest moja dusza, tocząca ciągle zbawienia bój… Nie pozwól – Panie – bym nigdy nie zamknął się w sobie! Choć jakaś cząsteczka we mnie umiera – to ja ufam nieustannie Tobie… Ogarnę mą miłością swe czyny – niech me serce rozmiłowane w Bogu, doświadczy miłosierdzia i błogiego pokoju… Niech promienie miłosierdzia, które płyną z Twego serca – Jezu – ogarną mnie i wzmocnią moją duszę, będę trwał przy Tobie z miłością – nie dlatego, że muszę! Niech naszyjnik pokory, a nie pychy, zdobi moje serce, by trwało nieustannie przy Tobie – Panie – a nie błąkało się w poniewierce… Podarowałeś mi Jezu naczynie, którym mogę czerpać ze zdroju Miłosierdzia Twego… Jest nim ufność – z nią mogę doświadczyć przebaczenia i miłości, która wlewa się do serca mego! A ja w ogromie bólu, tęsknoty – krzyczę me nieme wyznania i wyciągam swe dłonie – proszę, utul serce me. W modlitwie szukam pociechy, bo w niej Bóg do serca mego puka – tu zawsze znajdę odpocznienie, gdy wpadnę w ramiona Twe…! Uzdrów mą duszę, bo w Twoje ręce składam me życie! Otocz mnie swą łaską – miłosierdziem obdarz mnie obficie.
