Vento kiel forgesitaĵo glitas preter mia maniko Sen direkto, sen celo klara mi turniĝas ĉe nekonata stratangulo Mi pluiras ankoraŭ hodiaŭ tro pala por rememori tro proksima por vere perdi Fore sonas pordo fermiĝanta la klinita suno longigas paŝojn Ne sufiĉe por nomi ĝin laŭnome nur solecon mi kunportas Mi pluiras kun mia ombro kvazaŭ ion mi lasis malantaŭe kaj tamen eble nenion La ombroj de la arboj mallaŭtiĝas kaj tremas ĉe la rando de l’ trotuaro Sen kialo por reiri hejmen mi spiras iom pli malrapide Mi pluiras jes, ien kvazaŭ mi perdis ion kaj tamen la vento restas kvieta
