
[Verse] Waar de dijk de grens bewijst, van het Groningse land Zit ik stil aan de rand, met de wind in m'n hand De kwelders strekken diep, in het zilveren licht Noordpolderzijl opent zacht haar gezicht Het droogvallend wad, de geulen die gaan Waar water en land in elkaar overstaan [Chorus] Oh, Noordpolderzijl, waar de horizon wacht In de stilte van Groningen, de dag wordt de nacht De kwelders van goud, de Waddenzee grijs Dit vreedzame land is een stil paradijs [Verse 2] Geen mens op het pad, slechts een vogel die zweeft Op de adem van wind die de leegte hier geeft Het slik glinstert zacht in de dalende zon Alsof hier de wereld heel langzaam begon Een baken van rust aan de uiterste grens Ver weg van het jagen en haasten van mens [Chorus] Oh, Noordpolderzijl, waar de horizon wacht In de stilte van Groningen, de dag wordt de nacht De kwelders van goud, de Waddenzee grijs Dit vreedzame land is een stil paradijs [Outro] De wind neemt de woorden nu mee naar de zee En draagt mijn gedachten heel zachtjes nu mee Stilte... over het wad... [Fade Out] [End]

