[Intro] (Zachte piano • Ambient pads • Langzame hartslag) (Gesproken) November... Veranderde mijn leven. Niet in één dag... Maar beetje... Bij beetje. [Verse 1] Mijn leven liep zoals altijd. Werk, plannen en een nieuwe dag. Nooit gedacht dat één moment Alles veranderen zou. Morgen leek vanzelf te komen. Net als gisteren daarvoor. Tot die ene dag liet zien... Dat niets vanzelfsprekend is. [Refrein] Ik hoef geen medelijden... Geef me gewoon wat tijd. Iedere stap vooruit... Voelt als een nieuwe strijd. Soms raak ik even de weg kwijt. Soms lijkt alles stil. Maar diep van binnen... Ben ik nog steeds mezelf. [Verse 2] Eerst dacht ik: Het gaat weer beter. Iedere dag... Een stap vooruit. Maar langzaam kwam de stilte. Niet om mij heen... Maar in mijn hoofd. Soms verdwijnen woorden. Lopen gisteren en vandaag Dwars door elkaar. [Refrein] Ik hoef geen medelijden... Geef me gewoon wat tijd. Iedere stap vooruit... Voelt als een nieuwe strijd. Soms raak ik even de weg kwijt. Soms lijkt alles stil. Maar diep van binnen... Ben ik nog steeds mezelf. [Verse 3] Zelfs het daglicht doet soms pijn. Ook als de zon niet schijnt. Dan zoek ik de stilte Van een donkere kamer. Medicijnen nemen de scherpe rand weg. Maar maken mijn hoofd weer zwaar. Ik slaap... Maar word niet uitgerust wakker. En toch... Blijf ik zoeken. Naar antwoorden. [Laatste Refrein] Ik hoef geen medelijden. Geef me gewoon wat tijd. Iedere stap vooruit... Brengt me dichterbij. Ik geloof... Dat betere dagen komen. Wat morgen ook brengen zal... Ik ben... Nog steeds mezelf. [Outro] November... Veranderde mijn leven. Maar niet... Wie ik ben. Ik ben... Nog steeds mezelf.
0/500