(INTRO — po wieczerzy): Gdy talerze są już puste, a słowa powiedziane…zostaje to, czego nie umiemy nazwać. (ZWROTKA I): Nie wszystkie stoły są spokojne, nie każda noc jest ciepła. Są słowa, które padły za mocno, i milczenia, które bolą. Ale tej nocy nawet popękane serca mogą jeszcze zacząć od nowa. (REFREN): Gdy zapłonie ostatnia świeca, niech spłonie w nas dawny żal. Bo Narodzenie to nie perfekcja — to przebaczenie i pierwszy krok. (Chór): Pax… Pax in cordibus Pokój sercom. Pokój dusz. (ZWROTKA II): Nie cofniemy wczorajszych słów, nie zmienimy minionych lat. Ale możemy dziś spojrzeć inaczej na tego, kto siedzi obok. Czasem wystarczy jedno „przepraszam”, czasem tylko — zostać. Bo Miłość nie liczy racji, tylko obecność. (MOST): Jeśli jeszcze boli — to znaczy, że żyjesz. Jeśli chcesz naprawić — to znaczy, że kochasz. I to wystarczy Bogu. (REFREN): Gdy zapłonie ostatnia świeca, niech spłonie w nas dawny żal. Bo Narodzenie to nie perfekcja — to przebaczenie i pierwszy krok. (Chór): Pax… Pax in cordibus Pokój sercom. Pokój dusz. (ZWROTKA III): Świeca dogasa powoli, ale światło już zostało. Nie na stole — lecz w ludziach. I kiedy wyjdziesz w noc, zabierz je ze sobą. Bo świat potrzebuje tego płomienia. (REFREN FINAŁOWY): Gdy zapłonie ostatnia świeca, niech rozjaśni nowy dzień. Bo Narodzenie trwa dłużej niż noc — trwa w tym, jak kochamy. (Chór): Pax hominibus Pokój ludziom. (CODA): Nie gaś światła. Zanieś je dalej. Niech niesie pokój. I zagości w naszych sercach.
