[Verse 1] Ik leid een groep senioren rond in het museum, Bonnefanten, waar de oude meesters komen leven. Ze bewonderen een kruisbeeld, staan erbij stil, Bij mijn uitleg knikken ze, begrijpen het verschil. [Chorus] Realistisch die zijsteek, de spijkers door de handen, Het lijdende gezicht – zo prachtig, zo ontroerend. Hun bewondering is groot, hun emoties zo neutraal, Bij het bloemstilleven daarna, hun blik blijft ideaal. [Verse 2] Een uur later heb ik een groep scholieren bij de hand, Ze kijken naar hetzelfde kunstwerk, in dit oude pand. Bij het kruisbeeld staat een meisje, ogen vol verdriet, Nog voor ik iets kan zeggen, vraagt ze: "Wat is hier geschied?" [Bridge] Twee groepen, twee reacties, zo verschillend en apart, De kunst raakt hen op eigen wijze, raakt ieder in het hart. Senioren met hun rust, de jongeren vol vuur, In het Bonnefantenmuseum, in dat ene uur. [Outro] Zo blijft de kunst verhalen, door de tijd heen steeds verteld, Van senioren tot scholieren, hoe de emotie zich ook stelt. In het Bonnefantenmuseum, waar de oude meesters spreken, Zal ieder hart en elke ziel, opnieuw de stilte breken. [Fade to silence]
