Damdamin ng Taksil

**(Damdamin ng Taksil)** Tinata-ngay ng dilim, sa mga aninong sumasabay, Isang kaibigan, ngayo'y nagiging kaaway. Daga sa likod, pumasok sa aking puso, Ngunit sa isang iglap, ang liwanag ay nabigo. (Chorus) Taksil na halik, sa mga mata'y masungit, Luhang apoy, sa kasinungalingan ay nalulumbay. Hawak ang mga piraso, buto at kalansay, Sa entablado ng dilim, ang tunay na laban ay sumiklay. Naglalaro ang mga alaala, sa aking isipan, Bawat titig ay tila, nakataga ng panghihinayang. Hinahanap ang katotohanan sa mga inangking pangarap, Ngunit ang mga pangako’y parang usok na naglaho. (Chorus) Taksil na halik, sa mga mata'y masungit, Luhang apoy, sa kasinungalingan ay nalulumbay. Hawak ang mga piraso, buto at kalansay, Sa entablado ng dilim, ang tunay na laban ay sumiklay. Parang isang balon, ako'y nahuhulog, Walang makakatulong, sa sakit na kasabay ng bulog. Bago pa dumapo ang karimlan sa aking dibdib, Bumangon mula sa abo, sa apoy ng galit ay magagalit. (Chorus) Taksil na halik, sa mga mata'y masungit, Luhang apoy, sa kasinungalingan ay nalulumbay. Hawak ang mga piraso, buto at kalansay, Sa entablado ng dilim, ang tunay na laban ay sumiklay. Pinasiklab ng pawis, puso'y bumubulong, Maging ang liwanag, ngayo'y nagiging pasibong ulong. Sa dagat ng galit, ang mga anino'y nagsasalu-salo, Kailan darating ang oras ng pagbabalik, sa lahat ng 'to ng bagong sigaw.