[Verse 1] เสียงไซเรนดังเหมือนทุกเช้า ไม่มีใครรู้ว่าจะเป็นครั้งสุดท้าย เครื่องจักรที่เคยไม่เคยหยุด วันนี้เงียบกว่าคืนวันอาทิตย์ ตู้ล็อกเกอร์ยังมีเสื้อแขวนอยู่ รองเท้าคู่เดิมยังเปื้อนฝุ่นเหล็ก แต่ประกาศบนกระดานแผ่นเดียว ทำให้ทั้งโรงงานหยุดหายใจ [Pre-Chorus] เราสร้างของให้คนทั้งเมือง แต่กลับซ่อมวันพรุ่งนี้ของตัวเองไม่ได้ (Hu-huuu) [Chorus] โรงงานปิด...แต่ชีวิตยังไม่ปิด (Uhh-oh-ohh) ไฟดับ...แต่หัวใจยังไม่ดับ พรุ่งนี้อาจไม่มีเครื่องจักรรอฉัน แต่ยังมีคนที่รอฉันกลับบ้าน ถ้าต้องเริ่มใหม่จากศูนย์อีกครั้ง (Uhh-oh-ohh) ฉันจะใช้สองมือคู่นี้เหมือนเดิม เพราะคุณค่าของคนทำงาน ไม่เคยถูกล็อกไว้หลังประตูโรงงาน [Verse 2] เพื่อนร่วมงานแยกย้ายคนละทาง บางคนกลับบ้าน บางคนไปหางานใหม่ เราจับมือกันโดยไม่พูดอะไร เพราะต่างรู้ว่าความรู้สึกเดียวกันคืออะไร ฉันเดินผ่านประตูบานใหญ่ช้า ๆ หันกลับไปมองเป็นครั้งสุดท้าย ไม่ได้บอกลาแค่สถานที่แห่งนี้ แต่บอกลาชีวิตช่วงหนึ่งของตัวเอง [Bridge] เหล็กอาจเป็นสนิมได้ เครื่องจักรอาจหยุดหมุนได้ แต่หัวใจของคนที่ไม่ยอมแพ้ ยังสร้างวันพรุ่งนี้ได้เสมอ (Hu-huuu) [Final Chorus] โรงงานปิด...แต่ความหวังยังเปิดอยู่ (Uhh-oh-ohh) ถนนข้างหน้ายังรอให้เดินต่อ ฉันไม่ได้เหลือศูนย์ ฉันยังเหลือประสบการณ์ เหลือแรงกาย เหลือศักดิ์ศรี และเหลือความเชื่อว่า... สักวันหนึ่ง เสียงที่ปลุกฉันในตอนเช้า (Uhh-oh-ohh) จะไม่ใช่ไซเรนของโรงงานเดิม แต่เป็นโอกาสใหม่...ที่กำลังเริ่มต้น
0/500