[Intro] [Vers 1] Lat ditt ord vere ja eller det vere nei. Meir enn det er det vedtekne framifrå ei. Det er bodskapen din, du min utsikt blant fleir. Når du gjev det til kjenne, du er mykje meir. [Vers 2] Solmøy, du er ei stjerne for denne, vår jord. Ein vil sjå til ditt syn, ein vil høyre ditt ord. Du er varsam i Anden. Men det har du sett: Ved eit utgangspunkt heldig ein utviklar vett. [Vers 3]] Og, hallo, du lyt akte det dumme av vis; kva som Tykje tilkjennegjev, og gjev sin pris. Der er sanning i verda, og den skal gje glød. Ei kan talast om at der er korn i eit brød. [Vers 4] Så; goddag heile verda. Min hugleik er du då du er ven og vakker, og har det i hu at kva sant er om venleik er at den er pryd for det sinn som er reint, for den sjel som er fryd. [Vers 5] Anten god eller dårleg er verda som funn. Ja og nei vere ordet som går ifrå munn. Ein skal drøyme, og haldet er å tenkje på. Så, god natt, kjære Solmøy. Din draum er å få.
0/500