[Verse 1] بِ شَهری کِ لَبخَند، فَریبِ دِلاست، هَمه خَندِه بَر لَب، وَلی غَم بِجاست، یِکی بود دَر آن شَهر، دَردی بِدوش، کِ پِنهان شُد اَز خَلق، دَر پَردِهپوش. [Verse 2] بِ لَب خَندِه، اَمّا دِلَش چاکچاک، بِ ظاهَر چُو خُورشید، بِ باطِن هَلاک، کَسی را نَبود اَز غَمَش هیچ خَبَر، چِرا کِ نِهُفت او، چُو رازی بِ سَر. [Verse 3] نِقابی زِ لَبخَند، بَر چِهرِه بَست، کِ کَس نَشَنَوَد نالِهی او زِ پَست، کِ کَس نَبینَد اَشکِ پِنهانشُدِه، کِ کَس نَفَهمَد روحِ ویرانشُدِه. [Verse 4] بِ هَر جا کِ رَفت او، هَمه گُفت و خَند، وَلی دِل پُر اَز بُغضِ صَد سالِه بَند، کِ فَریادِ او دَر دِلَش مانْدِه بود، سُکوتی کِ مانَندِ طوفان غَنود. [Verse 5] اَمیری کِ دَر دَرد، زَخمَش نِهُفت، بِ مِیخانِه رَفت و وَلِی مِی نَخُفت، بِ هَر خَندِه اَز او، جَهان خَندِه کَرد، وَلی او زِ داغِ دِلَش قِصِّه سَرد. [Verse 6] چِ شَبها کِ تَنها نِشَست و گِریست، دِلَش اَز دَرون مَثِلِ صَحرا گِریست، بِ ظاهَر پُر اَز نور، بِ باطِن کَبود، کِ شادی بَرایَش فَقَط نَقش بود. [Verse 7] کَسی را نَدانَست دَردَش چِ بود، کِ او خَندِه را چُون حِصاری سُتود، کِ او رازِ خُود را بِ کَس نَسپُرد، بِ سایِه نِشَستِه، وَلِی دَر نَبَرد. [Verse 8] یِکی گُفت: «اَمیرَم! چِ خُوشحال تویی، چِ آرام، چِ زیبا، چِ خُوشحال روی!» وَلی او دَرونَش شِکَستِه زِ غَم، دِلَش خَستِه اَز دَرد، چِشمانَش نَم. [Verse 9] اَمیری کِ دَر خَندِه، پِنهان شُدَست، کِ دَر کوچِههای عَدَم جان شُدَست، کَسی را نَمانْد اَز غَمَش هیچ پَند، چِرا کِ هَمه دیدِه بودَند لَبخَند. [Verse 10] نِقابی کِ اَز جِنسِ تَزویر بود، نِقابی کِ بَر چِهرِهاش پیر بود، کِ دَر او نَمانْد اَز حَقیقَت نِشان، کِ دَر او نَبود آنچِ بودی نِهان. [Verse 11] شَب و روز دَر جَنگ بَا قَلبِ خُویش، کِ آیا بُگویَد؟ کِ آیا بِ کیش؟ کِ آیا جَهان دَرخَش اَز دَرد هَست؟ یا این قِصِّهها را نَخواهَد شِکَست؟ [Verse 12] بِ آیینِه بِنْگَر، اَمیر اَی دِلا، بِبین خُویش را فارِغ اَز این بَلا، نِقابَت بَیاوَر زِ رُخ بَرگِیر، کِ لَبخَند بایَد زِ دِل شُد اَسیر. [Verse 13] چِ بَسیار مَردان کِ دَر شَهرِ دَرد، چُو تو خَندِه کَردَند و اَمّا فُسُرد، جَهان را بِ آنها فَخَر بودَست، وَلِی روحِ آنها دَرون، صَبر بودَست. [Verse 14] اَمیری کِ دَر خَندِه، جان دادِه بود، اَمیری کِ دَر خُویش، فَریاد بود، وَلِی کَس نَدانِست، جُز آنکِ دیْر، کِ دَر خَندِهاش بود، یِک بُغضِ پیر. [Verse 15] چِرا کِ جَهان را بِ تَزویر ساخت، کِ هَر کَس نِقابی بِ لَبخَند باخْت، کِ هَر کَس دَرونَش، غَم و دَرد داشت، وَلِی بَر رُخِ خُویش، لَبخَند کاشت. [Verse 16] چِ باشَد اَگَر یِکدَم آزادِگی؟ چِ باشَد اَگَر لَحظِهای سادِگی؟ کِ بینَقش و بینَقش، باشِی تو خُویش، بِبینِی حَقیقَت، شَوی یِکدِلِیش. [Verse 17] اَمیری کِ دَر خُویش، جَنگیدِه بود، دِگَر تابِ این خَندِهها دیدِه بود، نِقابَش زِ چِهرِه فُرو بُرد و گُفت: «جَهان را فَریبی دِگَر بایَد، رَفت!» [Verse 18] بِ شَهری کِ دَر آن هَمه مَستِ خواب، یِکی گُفت: «بَس کُن، دِگَر این حِجاب!» کِ ما را چِ سود اَز دُروغ و رِیا، کِ بایَد کِ باشیم مَثَل مَن و ما. [Verse 19] نِقاب اَز رُخ اَفتاد و لَبخَند مُرد، وَلِی جانِ او دَر حَقیقَت فُزود، کِ دیْگَر کَسی او را بَا خَندِه نیست، وَلِی دَر دِلَش صُلح، آرام زیست. [Verse 20] بِخوان این حَماسِه، زِ لَبهای دَرد، کِ شادی اَگَر نی


