Śpiewały kiedyś o tęsknocie głosem co mamił nas miłością I rozbijali się o skały goniąc za piękna cielesnością Rozum swój dla nich zatracali mimo że rybi ogon miały Choć morskie to istoty były to serca ogniem rozpalały Dziś nie śpiewają o miłości Nie wabią ludzi w mórz głębiny Wyją syreny w bezsilności Gdy świat zamienia się w ruiny Nie czas dziś na syreni śpiew Bo to łabędzi śpiew nadchodzi Zamiast miłości wygrał gniew O końcu świata nam zawodzi Ziemia jęknęła od uderzeń, słońce schowało się za pyłem Fala gorąca nas zalała, kiedy w podziemiach się schroniłem Już nie ma morskich opowieści, są megafony na murach miast Syreny wyją nie śpiewają by zdążyć ostrzec nas na czas Dziś nie śpiewają o miłości Nie wabią ludzi w mórz głębiny Wyją syreny w bezsilności Gdy świat zamienia się w ruiny Nie czas dziś na syreni śpiew Bo to łabędzi śpiew nadchodzi Zamiast miłości wygrał gniew O końcu świata nam zawodzi Już nie ma pieśni, nie ma ciszy, dźwięk syren w zgliszczach się odbija To z megafonów słychać wycie, ostatni akord się przebija Może to nie jest koniec świata, ale początek bez ludzkości Znów syren stado się odrodzi i będzie śpiewać o miłości © All rights reserved 2025 Lyrics by - Marcin Radoła
