Σαλπάραμε οι τρεις στο ίδιο καράβι, δυο αγάπες κι εγώ, δεμένοι στο κύμα. Τα πανιά μας γεμάτα φως και ελπίδα, μα ο άνεμος γύρισε, μας πήρε μακριά. Κι αν χαθήκατε μαζί, μείνατε μέσα μου βαθιά, σαν τραγούδι που δεν σβήνει, σαν φλόγα που καίει ξανά. Καράβι της ψυχής, που σαλπάραμε οι τρεις, θα πλέει αιώνια, σε θάλασσες μυστικές. Δυο καρδιές που άνθισαν μέσα μου μαζί, σαν άνοιξη διπλή, σαν φλόγα διπλή. Κι όταν το πέλαγος τις έκρυψε στο βάθος, έμεινα μόνος με τη μνήμη να με καίει. Κι αν χαθήκατε μαζί, μείνατε μέσα μου βαθιά, σαν τραγούδι που δεν σβήνει, σαν φλόγα που καίει ξανά. Καράβι της ψυχής, που σαλπάραμε οι τρεις, θα πλέει αιώνια, σε θάλασσες μυστικές. Στο σκοτάδι σας ψάχνω, μα δε σας βρίσκω πια, μόνο η ανάσα σας μένει, σαν άνεμος στη νυχτιά. Κι η ψυχή μου ραγίζει, μα τραγουδά ξανά, για το καράβι που φύγαμε, μα δεν γυρνά. Κι αν χαθήκατε μαζί, μείνατε μέσα μου βαθιά, σαν τραγούδι που δεν σβήνει, σαν φλόγα που καίει ξανά. Καράβι της ψυχής, που σαλπάραμε οι τρεις, θα πλέει αιώνια, σε θάλασσες μυστικές.
