
⊱⊱════ ✦✧✦ ✦✧✦ ════⊰ - ⊱════ ✦✧✦ ✦✧✦ ════⊰⊰⊰ 🎶 Wir haben eine Deutsche Community für Suno Artisten aufgebaut. 🎶 Wir sind die StorytellerZ und Du findest uns im Discord unter: 👉 https://discord.gg/storytellerz ⊱ ⊱ ⊱════ ✦✧✦ ✦✧✦ ════⊰ - ⊱════ ✦✧✦ ✦✧✦ ════⊰⊰⊰ © 2026 by Kar Stoertebecker [Intro] Haha Oida, heid war komplett vorbei Wolpertinger-Alarm [Verse 1] Feiramnd dahoam, i bin im Energiesparmodus, hau ma no a Brotzeit nei, ganz klassisch, ganz bewusst. Obazda, Radi, Brezn — ois wos ma hoid so braucht, dazu a Hoibe, dass da Kopf a weng runtertaucht. I sog no groß: Heid leb i g’sund, i geh früh ins Bett, fünf Minutn später no a zweite Brezn — ja servus, komplett. Zähn putzt im Takt, i schau mi im Spiegel so an, denk ma: Du schaust fertig aus, oba no menschlich, mei Mann. Handy auf Flugmodus, i bin heid seriös, mach s’Licht aus und murmel no: Morgen werd i famos. I leg mi hi, Decken hoch, perfekte Schlafposition, draußen da Wind, drinna i — des kenn i scho. Dann penn i weg,friedlich mit an leisem furz, koan Plan, dass heid Nacht startet a Fabelwesen-Sturz. Um drei reißt’s mi hoch, i mein erst: i muaß aufs Heisl, oba dann spür i am Schädel zwoa Stangerl — und i denk: Ja freili. [Hook] Oida, wos soi da Schmarrn — i bin a Wolpertinger! Hasngsicht, Gweih und Entnfiaß, des wird ja immer schlimmer. Flügl am Buckl, i schau aus wia a Fehlproduktion, als hätt da Herrgott g’sagt: Heit mach ma Improvisation. Oida, wos soi da Schmarrn — i bin a Wolpertinger! I wollt bloß schlofn, jetz bin i a Woid-Mischlings-Kindal. Wenn mi so da Nachbar sicht, dann ruft der fix de Rettung, oder s’Jagdrevier — auf jedn Fall gibt’s koa Erklärung. [Verse 2] I schleich ins Bad, ganz leise, mach s’Licht nur auf Sparflamm, und im Spiegel steht a Viech — und leider bin i selber dran. Hasngsicht vorne, oba ned so liab wie zu Ostern, eher so: I beiß di glei, komplett auf Nachtmodus umgscholtn. Auf’m Kopf a Gweih, ned klein, eher Wirtshaus-Deko, i brauch koan Christbaum mehr, i trag den selber, ois okay so. Hintn zwoa Flügl, de zappeln wia da Ventilator, wenn i falsch abbieg, räum i aus Verseh’n da ganzn Gang ab, oida. Unten Entnfiaß — i schwör, i hab fast g’heult vor Schreck, i mach an Schritt und rutsch so deppert übers Badteppich-Eck. I red ma zua: Ganz ruhig, des is vielleicht bloß Fieber, in dem Moment sog i Mama — und es klingt wia a grantigs Bieabal. Da Hund vom Nachbarn bellt, als hätt er an Geist g’sehn, i denk ma: Bruada, i versteh di, i dad mi aa ned aussteh’n. Dann bleib i vorm Spiegel steh und sog: Des is ned fair, i schau aus wia a Jägerstammtisch nach drei Goaßmaß im Verkehr. [Hook] Oida, wos soi da Schmarrn — i bin a Wolpertinger! Hasngsicht, Gweih und Entnfiaß, des wird ja immer schlimmer. Flügl am Buckl, i schau aus wia a Fehlproduktion, als hätt da Herrgott g’sagt: Heit mach ma Improvisation. Oida, wos soi da Schmarrn — i bin a Wolpertinger! I wollt bloß schlofn, jetz bin i a Woid-Mischlings-Kindal. Wenn mi so da Nachbar sicht, dann ruft der fix de Rettung, oder s’Jagdrevier — auf jedn Fall gibt’s koa Erklärung. [Verse 3] I reiß d’Tür auf, lauf naus, weil i drinna narrisch werd, im Woid is Nebel, und i watschl ois ob ma d’Bremsscheibn g’fehlt hätt. I probier zum Fliegn — jo mei, de Flügl ham an Plan, bloß i ned, und drum knall i erst moi in an jungen Tannenbaam. Gweih bleibt hänga, i häng schief wia a Weihnachtskugl, wenn des wer filmt, bin i morgen fix a Internet-Wunderl. I reiß mi los, verlier a Feder, dann no zwoa im Sprint, hinter mir da Hund, vor mir a Bach — i hupf, land mittn drin. Entnfiaß san praktisch, oba nur in da Theorie, i patscher so laut, i weck wahrscheinlich no de hoibe stod. Dann leuchtet a Lampn, a Jaga ruft: Wos is denn do? I denk ma: Wenn i des erklär, sperrn’s mi oiwei no ei im Zoo. I schrei Lauf! — oba raus kimmt bloß a heisars Hrrraah, da Jaga macht a Kreuzzeichen, i denk: Ja passt scho, klar. Dann Blitz im Kopf, ois dreht si, schwarzer Vorhang, aus — i schreck auf im Bett und hau fast d’Decken aus’m Haus. [Outro] Oida, wos soi da Schmarrn — i war a Wolpertinger, Gott sei Dank nur im Traum, oba brutal real und schlimmer. I schau auf d’Fiaß — normal, und da Schädel ohne Gweih, i trink erst an Kaffee und atme wieder frei. Und wenn mi heid wer frogt, warum i so fertig schau, sog i bloß: schlecht gschlafa frog me ned schlecht gschlafa frog me ned (schlecht gschlafa frog me ned)

