
[Intro: Soft ticking clock, distant reverb guitar, hazy atmosphere, 10s] [Verse 1: Deep, smoky, intimate vocals] Był w miasteczku mały domek, trochę biały, trochę z mgły, z okien widać było rzekę, która niosła cudze sny. Próg pamiętał mokre buty, deszcz i ten lipcowy kurz, a kuchenny zegar tykał o tym, co nie wróci już. [Hook: Hypnotic, rhythmic repetition, low and sensual] Dom z niczego... dom z niczego... Dom z niczego... dom z niczego... [Chorus: Huge explosion, shoegaze walls, deep 808 bass] Dom nad rzeką, dom z niczego (dom z niczego...) z kilku westchnień, z paru zdjęć (z paru zdjęć...) tam zostawił człowiek siebie, choć wyjechał — nie wie gdzie. Tam firanka, tam jabłonie, tam najprostszy świata kąt, dom nad rzeką w małym mieście — mój początek, cisza, port. [Verse 2: Minimalist beat, breathy vocal texture] W sieni błękit śpi i cisza, co nie szuka żadnych słów, światło bochen tnie na stole, by starczyło go nam znów. Wszystko ma swój stały ciężar, serwet biel i okna blask, cisza dobrą jest nowiną, którą przyniósł złoty czas. [Chorus] Dom nad rzeką, dom z niczego (dom z niczego...) z kilku westchnień, z paru zdjęć (z paru zdjęć...) tam zostawił człowiek siebie, choć wyjechał — nie wie gdzie. Tam firanka, tam jabłonie, tam najprostszy świata kąt, dom nad rzeką w małym mieście — mój początek, cisza, port. [Verse 3: Deep emotional resonance] Rzeka niosła patyk, liście, jakby znała cały świat, myśmy mieli marzeń tyle, ile w niebie chmur i gwiazd. Potem przyszły obce dworce, twarze zimne, obcy dzień, tylko dom ten w zakamarkach został wierny — jak nasz cień. [Bridge: Sudden silence, only clock ticking, deep whispered vocals] Czasem wraca w kroplach deszczu, w skrzyp podłogi, w cichy gest, w blask, co lampa w mrok rzucała, w prostą prawdę, że dom jest. I najdziwniej jest, gdy nagle człowiek nie ma żadnych sił, wtedy dom nasz ten nad rzeką puka do pamięci drzwi. [Final Chorus: Expansive, atmospheric, powerful deep climax] Dom nad rzeką, dom z niczego (dom z niczego...) z kilku westchnień, z paru zdjęć (z paru zdjęć...) tam zostawił człowiek siebie, choć wyjechał — nie wie gdzie. Tam firanka, tam jabłonie, tam najprostszy świata kąt, dom nad rzeką w małym mieście — mój początek, cisza, port. [Outro: Fading shoegaze echoes, ticking clock, deep vocal hum, silence]

