**Vers 1:** Eetzte November, dä Wind weed köhler, d'r Kirchhoff litt im Sunnesching. Dä ahle Jupp pack sing Jitta us, un spillt dat Leed, dat nur für se klingk. Met Blome un Kääze kütt hä jedes Johr, jeht langsam zo d'r Stell am Jraf. „Do bes doch nit wick, ming leev Liss, isch weeß, do hüürs mich, luurs zo mir eraf!“ **Refrain:** Am Daach der Duude, kumme se uns all in de Sinn mer wisse un jlööve, dat et nit ze Engk es. Am Daach der Duude, spreche mer vum Widdersinn, weil do bovve e Plätzche för uns es. **Vers 2:** Jedes Johr kütt dä Jupp ens widde dä Stroß elans jerannt Met de Jitta un vür Kält am ziddere Fuffzisch johr hätte sing Frau jekannt Un hä laach, denn er weeß deef im Hätze, dat et Liss janz jenau zohüürt **Refrain:** Am Daach der Duude, kumme se uns all in de Sinn mer wisse un jlööve, dat et nit ze Engk es. Am Daach der Duude, spreche mer vum Widdersinn, weil do bovve e Plätzche för uns es. **Brück:** Un em Himmel weed jelaach un jedanz dat Verspreche hält se zesamme. Ejal wat kütt, ejal wat wor, ich spill nur für dich, johr für johr [trumpet Intermezzo] **Refrain:** Am Daach der Duude, kumme se uns all in de Sinn mer wisse un jlööve, dat et nit ze Engk es. Am Daach der Duude, spreche mer vum Widdersinn, weil do bovve e Plätzche för uns es **Outro, leise** Wenn dä Jupp dann sing Jitta inpack, kütt en Fijur un wink em zo. „Isch ben do, ich weed op dich waade,“ flüstert dat Liss: „ävve su lang hüür ich dir zo“
