(INTRO): Jeszcze nie noc. Jeszcze nie cisza bez światła. To chwila, w której dzień uczy się odchodzić spokojnie. (ZWROTKA I): Nie gasną światła naraz, one uczą się milczeć. Jakby chciały zostawić coś więcej niż wspomnienie. To nie jest strata ani koniec, to tylko zmiana barw. Jak zmierzch, który nie boi się nocy, bo zna jej sens. (REFREN): Zanim opadnie blask, chcę zapamiętać ciepło. Nie po to, by je zatrzymać — lecz by je unieść dalej. Zanim opadnie blask, pozwalam mu odejść. Bo światło, które było prawdziwe, nie znika — ono przechodzi w głąb. (ZWROTKA II): Dni wracają do swojego rytmu, głosy cichną w zwykłość. Ale coś we mnie już wie, że cisza nie jest pustką. Uczę się nie pytać „czy jeszcze”, nie sprawdzać, czy trwa. Bo to, co zostało w środku, nie potrzebuje potwierdzeń. (REFREN): Zanim opadnie blask, oddaję go drodze. Niech świeci tam, gdzie sam już nie potrafię. Zanim opadnie blask, zostawiam go w oddechu. Bo światło, które prowadziło, zna mój krok. (ZWROTKA III): Nie będę wracać myślami, nie będę zatrzymywać chwil. To, co miało się wydarzyć, wydarzyło się wystarczająco. Teraz pozwalam dniu zasnąć, bez żalu i bez pośpiechu. Bo noc nie jest odebraniem światła — jest jego inną formą. (MOST): Czasem wiara nie polega na tym, że widzisz… lecz na tym, że pozwalasz odejść bez lęku. (REFREN finałowy): Zanim opadnie blask, jest jeszcze chwila zgody. Nie smutek — lecz gotowość. Bo to, co się domyka, robi miejsce temu, co dopiero nadejdzie. (CODA): Zmierzch nie zabiera światła. On je uspokaja. W nas samych.
0/500