Στο δρόμο αφήνω τα σημάδια, μια σκιά που δεν γυρίζει πίσω. Η καρδιά μου κουβαλάει το βάρος, μα η ελευθερία μοιάζει φυλακή. Στο σπίτι μένουν οι σιωπές, κάθε δωμάτιο γεμάτο απουσία. Η αναμονή μου γίνεται προσευχή, μα η παρουσία σου λείπει πιο πολύ. Ποιος μένει μόνος τελικά, εκείνος που φεύγει ή εκείνος που μένει; Δυο μοναξιές που γίνονται μία, στην ίδια σιωπή που μας δένει. Κοιτάζω μπροστά μα βλέπω πίσω, κάθε βήμα μου γεμάτο δισταγμό. Η φυγή μου μοιάζει λύτρωση, μα κρύβει μέσα της τον χωρισμό. Μετράω τις ώρες σαν πληγές, η κάθε μέρα φέρνει μοναξιά. Η αγάπη μου δεν σβήνει, μα γίνεται σκιά χωρίς φωνή. Κι αν εγώ φεύγω κι εσύ μένεις, η μοναξιά μας είναι ίδια φωνή. Δυο δρόμοι που χωρίζουν, μα η καρδιά χτυπάει την ίδια στιγμή. Φεύγω μα παίρνω τη μορφή σου Μένω μα χάνω την ψυχή σου Δυο δρόμοι που δεν συναντιούνται, μα η καρδιά μας χτυπάει σαν μία. Ποιος μένει μόνος τελικά, εκείνος που φεύγει ή εκείνος που μένει; Δυο μοναξιές που γίνονται μία, στην ίδια σιωπή που μας δένει.
