👑فصل5️⃣2️⃣ 👑قسمت7️⃣ 👑3️⃣2️⃣0️⃣📝3️⃣5️⃣0️⃣👑پادشاهی کسرا نوشین روان ۴۸ سال بود👑
هـــــــــهـــــــــــــههههــــــــههـــــــــههـــــهههــــــحـــــــــــــححححههعهعهتـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــععععهع هـــــــــهـــــــــــــــــــــههـــــــــههـــــهههــــــحـــــــــــــححححه----ـــــــــ ز زخم دوشاه آن دو پرخاشجوی همی خون و مغز اندر آمد به جوی برین گونه تا خور ز گنبد بگشت وز اندازه آویزش اندرگذشت خروش آمد از دشت و آواز گو که ای جنگسازان و گردان نو هرآنکس که خواهد زما زینهار مدارید ازو کینه در کارزدار بدان تا برادر بترسد ز جنگ چوتنها بماند نسازد درنگ بسی خواستند از یلان زینهار بسی کشته شد در دم کار زار چو طلخند بر پیل تنها بماند گو او را به آواز چندی بخواند که رو ای برادر به ایوان خویش نگه کن به ایوان و دیوان خویش نیابی همانا بسی زنده تن هـــــــــهـــــــــــــــــــــههـــــــــههـــــهههــــــحـــــــــــــححححههـــــــــهـــــــــــــــــــــههـــــــــههـــــهههــــــحـــــــــــــححححه از آن تیغزن نامدار انجمن همه خوب کاری ز یزدان شناس وزو دار تا زنده باشی سپاس که زنده برفتی توازپیش جنگ نه هنگام رایست و روز درنگ چوبشنید طلخند آواز اوی شد از ننگ پیچان و پر آب روی به مرغ آمد از دشت آوردگاه فراز آمدندش زهر سو سپاه در گنج بگشاد و روزی بداد سپاهش شد آباد و با کام وشاد سزاوار خلعت هر آنکس که دید هـــــــــهـــــــــــــــــــــههـــــــــههـــــهههــــــحـــــــــــــححححههـــــــــهـــــــــــــــــــــههـــــــــههـــــهههــــــحـــــــــــــححححه بیاراست او را چنانچون سزید به دینار چون لشکر آباد گشت دل جنگجوی از غم آزادگشت پیامی فرستاد نزدیک گو که ای تخت را چون بپالیز خو برآنی که از من شدی بی‌گزند دلت را به زنار افسون مبند به آتش شوی ناگهان سوخته روان آژده چشمها دوخته چو بشنید گو آن پیام درشت دلش راز مهر برادر بشست دلش زان سخن گشت اندوهگین به فرزانه گفت این شگفتی ببین شه شه شهریار. بار یار شهریار بدوگفت فرزانه کای شهریار با یا یادگار کار کار یادگار تویی از پدر تخت را یادگار دادادادا داناترین تر در در تتر تری ز دانش پژوهان تو داناتری هم از تاجداران تواناتری مرا این درستست و گفتم بشاه ز گردنده خورشید و تابنده ماه که این نامور تا نگردد هلاک بگردد چو مار اندرین تیره خاک به پاسخ تو با او درشتی مگوی بپیوند و آزرم او را بجوی اگر جنگ سازد بسازیم جنگ که او با شتابست و ما با درنگ سپهبد فرستاده را پیش خواند به خوبی فراوان سخنها براند بدوگفت رو با برادر بگوی که چندین درشتی و تندی مجوی درشتی نه زیباست با شهریار پدرنامور بود و تو نامدار مرا این
