อัจจยสูตรอ้อมกอดแห่งอภัย

อัจจยสูตรอ้อมกอดแห่งอภัย [Intro] เมื่อความผิดพลาดเกิดขึ้นระหว่างทาง หัวใจสองดวงอาจห่างกันไกล แต่หากยังมีคำว่าให้อภัย รอยร้าวใด ๆ ก็สมานได้ดังเดิม [Verse 1] เธอคือเพื่อนที่เคยผ่านพบ ลืมเลือนอดีตนั้นยังจำ หากวันนั้นฉันทำเธอเศร้า แต่ใจเราก็ยังรักแท้เสมอ คำพูดพลั้งพลาดในคราวนั้น ยังติดอยู่ในใจไม่จางหาย จึงเดินกลับมาด้วยความละอาย เพื่อเอ่ยคำขอโทษจากหัวใจ [Pre-Chorus] คนเราย่อมมีวันที่พลาดพลั้ง ไม่มีใครยืนอยู่เหนือความผิดได้ แต่ผู้กล้ายอมรับความจริงในหัวใจ คือผู้เริ่มต้นเส้นทางแห่งปัญญา [Chorus] เพราะอภัย คือภูเขาสูงที่เราข้ามได้ ทลายความโกรธที่เผาใจด้วยรัก ให้กอดเก็บไว้ในวันที่รักพาไป อ้อมกอดอภัยจะพาเราไกลกว่าเดิม ปล่อยความขุ่นข้องให้ลอยไปกับลม อย่าจมอยู่กับความหลังที่ขื่นขม เมื่อใจเปิดรับคำขอโทษอย่างเหมาะสม มิตรภาพจะกลับมางดงามอีกครั้ง [Verse 2] หากล้มลง รู้ใจยอมรับ ฝ่าผ่านไปเพื่อให้เธอเห็น คำว่าผิดของฉันเมื่อวันวาน ขอเธอยอมรับบ้างในวันนี้ บางครั้งความโกรธดั่งภูผาสูง บดบังความจริงในหัวใจ หากปล่อยให้มันครอบงำไป ก็มีแต่ความทุกข์ไม่สิ้นสุด [Verse 3] พระพุทธองค์ทรงสอนเอาไว้ ให้เห็นโทษตามความเป็นจริง ผู้ยอมรับผิดคือผู้ไม่ทอดทิ้ง คุณธรรมอันงดงามในตน ผู้ให้อภัยเมื่อเห็นคนสำนึก คือผู้ฝึกใจให้สูงส่ง เปลี่ยนความแค้นให้เป็นความมั่นคง เปลี่ยนความหลงให้เป็นเมตตา [Bridge] อย่าติเตียนผู้ที่ไม่ควรติ อย่าสร้างวจีที่แบ่งแยกผู้คน จงใช้ถ้อยคำที่งดงามและอดทน ดั่งสายฝนหล่อเลี้ยงหัวใจ ขอความโกรธอยู่ใต้อำนาจเรา อย่าให้มันเผาความดีจนมอดไหม้ เพราะผู้ชนะใจตนเองได้ คือผู้ชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุด [Chorus] เพราะอภัย คือภูเขาสูงที่เราข้ามได้ ทลายความโกรธที่เผาใจด้วยรัก ให้กอดเก็บไว้ในวันที่รักพาไป อ้อมกอดอภัยจะพาเราไกลกว่าเดิม ปล่อยความขุ่นข้องให้ลอยไปกับลม อย่าจมอยู่กับความหลังที่ขื่นขม เมื่อใจเปิดรับคำขอโทษอย่างเหมาะสม มิตรภาพจะกลับมางดงามอีกครั้ง [Outro] หากวันใดใจเผลอเดินหลงทาง จงกล้ายอมรับความผิดที่มี และเปิดใจให้อภัยด้วยไมตรี โลกใบนี้จะงดงามด้วยความเข้าใจ อ้อมกอดแห่งอภัย... จะเชื่อมหัวใจเราไว้ตลอดไป...