Littekenlicht

# **DE FUNDERING**

**[INTRO]**
*(Zware sub, verre sirenes. Een kale kick.)*
Ze zeiden: “Je valt wel stil als de winter blijft.”
Maar onder die koude grond
groeit iets dat niemand ziet.
Wij zijn niet heel gebleven.
We zijn blijven groeien.

**[VERSE 1]**
VOCAL (Diepe, rustige, rauwe stem):
Ik kwam thuis met de nacht nog vastgenaaid aan m’n jas,
zei: “Alles gaat goed,” terwijl ik zelf niet thuis was.
Lachte op commando, hield de barsten uit zicht,
want wie vraagt naar je pijn als je sterk lijkt in ’t licht?

VOCAL (Diepe, rustige, rauwe stem):
Ik droeg oude woorden als stenen in m’n tas,
van mensen die vertrokken toen ik ze nodig had.
Dus bouwde ik muren, noemde afstand mijn kracht,
maar geen muur houdt je warm als je bevriest in je wacht.

VOCAL (Diepe, rustige, rauwe stem):
Ik viel in de modder, bleef daar even liggen,
niet uit angst voor de wereld — ik was moe van het vechten.
Toen hoorde ik m’n eigen stem onder het puin:
“Je hoeft niet onbreekbaar. Je moet alleen weer vooruit.”

**[PRE-CHORUS]**
VOCAL (Diepe, rustige, rauwe stem):
De klok slaat hard, maar ik adem nog mee,
ik ben niet waar ik was, niet waar ik heen wil — oké.
Laat de twijfel maar spreken, ik ken inmiddels z’n stem;
ik hoef niet te winnen om te weten wie ik ben.

**[BUILD-UP]**
VOCAL (Diepe, rustige, rauwe stem):
Handen nog trillend, maar ze grijpen het stuur.
Hart vol verleden, blik door de muur.
Niet omdat ik niet bang ben—
maar omdat ik blijf staan.
Drie… twee… één…

**[CHORUS]**
VOCAL (Diepe, rustige, rauwe stem):
Dit is geen kroon, dit is littekenlicht,
ik draag wat me brak, maar het schrijft niet m’n gezicht.
Van de diepte naar boven, met de twijfel op sleeptouw,
ik ben niet zonder angst — ik ga ondanks de kou.

VOCAL (Diepe, rustige, rauwe stem):
Geen heilige strijd, geen perfect eindbewijs,
alleen één stap vooruit als de weg niet meer wijst.
Als de wereld me afschrijft, schrijf ik zelf verderop:
ik ben nog niet klaar, ik geef mezelf niet op.

**[TRANSITION]**
*(Beat valt weg. Tikkende klok, zachte sub.)*
Soms is doorgaan niet brullen.
Soms is het blijven ademen
tot de ochtend je vindt.

**[VERSE 2]**
VOCAL (Diepe, rustige, rauwe stem):
Ik heb doelen als sterren, maar m’n hoofd zit in mist,
soms vergeet ik waarvoor ik zo hard heb gemist.
Iedereen zegt: “Kom op,” alsof moed een knop is,
alsof je niet tegelijk trots en doodsbang kunt zijn.

VOCAL (Diepe, rustige, rauwe stem):
Ik zie vrienden verdwijnen in werk en in drank,
we zeggen “binnenkort” met een brok in de keel.
En ik ren naar de top, maar vraag me soms af:
als ik boven ben, wie staat er dan nog bij me?

VOCAL (Diepe, rustige, rauwe stem):
Dus ik leer weer te bellen vóór alles ontspoort,
zeg “ik mis je” hardop, ook al klinkt het wat stroef.
Want kracht is niet altijd je tanden op elkaar;
soms is kracht dat je eindelijk zegt: “Ik red het niet alleen.”

**[BRIDGE]**
*(Rhodes-piano, drums weg.)*
Als de lichten doven, blijft de stilte bestaan.
Daar hoor ik de namen die ik nooit los kon laten.
Ik ben gemaakt van liefde, van fouten, van spijt—
en van al die keren dat iemand bleef in de nacht.

VOCAL (Diepe, rustige, rauwe stem):
Ik ben niet genezen van alles wat was,
maar het verleden bestuurt niet meer elke stap.
Ik hoef niet te schitteren om waarde te hebben.
Ik hoef alleen mezelf niet langer te verlaten.

**[LAATSTE CHORUS]**
VOCAL (Diepe, rustige, rauwe stem):
Dit is geen kroon, dit is littekenlicht,
ik draag wat me brak, maar het schrijft niet m’n gezicht.
Van de diepte naar boven, met de twijfel op sleeptouw,
ik ben niet zonder angst — ik ga ondanks de kou.

Geen heilige strijd, geen perfect eindbewijs,
alleen één stap vooruit als de weg niet meer wijst.
Als de wereld me afschrijft, schrijf ik zelf verderop:
ik ben nog niet klaar…
ik geef mezelf niet op.

**[OUTRO]**
*(De beat sterft langzaam uit.)*
Niet onkwetsbaar.
Niet alleen.
Nog steeds hier.
En dat telt.

4114/7500

# **DE FUNDERING** **[INTRO]** *(Zware sub, verre sirenes. Een kale kick.)* Ze zeiden: “Je valt wel stil als de winter blijft.” Maar onder die koude grond groeit iets dat niemand ziet. Wij zijn niet heel gebleven. We zijn blijven groeien. **[VERSE 1]** VOCAL (Diepe, rustige, rauwe stem): Ik kwam thuis met de nacht nog vastgenaaid aan m’n jas, zei: “Alles gaat goed,” terwijl ik zelf niet thuis was. Lachte op commando, hield de barsten uit zicht, want wie vraagt naar je pijn als je sterk lijkt in ’t licht? VOCAL (Diepe, rustige, rauwe stem): Ik droeg oude woorden als stenen in m’n tas, van mensen die vertrokken toen ik ze nodig had. Dus bouwde ik muren, noemde afstand mijn kracht, maar geen muur houdt je warm als je bevriest in je wacht. VOCAL (Diepe, rustige, rauwe stem): Ik viel in de modder, bleef daar even liggen, niet uit angst voor de wereld — ik was moe van het vechten. Toen hoorde ik m’n eigen stem onder het puin: “Je hoeft niet onbreekbaar. Je moet alleen weer vooruit.” **[PRE-CHORUS]** VOCAL (Diepe, rustige, rauwe stem): De klok slaat hard, maar ik adem nog mee, ik ben niet waar ik was, niet waar ik heen wil — oké. Laat de twijfel maar spreken, ik ken inmiddels z’n stem; ik hoef niet te winnen om te weten wie ik ben. **[BUILD-UP]** VOCAL (Diepe, rustige, rauwe stem): Handen nog trillend, maar ze grijpen het stuur. Hart vol verleden, blik door de muur. Niet omdat ik niet bang ben— maar omdat ik blijf staan. Drie… twee… één… **[CHORUS]** VOCAL (Diepe, rustige, rauwe stem): Dit is geen kroon, dit is littekenlicht, ik draag wat me brak, maar het schrijft niet m’n gezicht. Van de diepte naar boven, met de twijfel op sleeptouw, ik ben niet zonder angst — ik ga ondanks de kou. VOCAL (Diepe, rustige, rauwe stem): Geen heilige strijd, geen perfect eindbewijs, alleen één stap vooruit als de weg niet meer wijst. Als de wereld me afschrijft, schrijf ik zelf verderop: ik ben nog niet klaar, ik geef mezelf niet op. **[TRANSITION]** *(Beat valt weg. Tikkende klok, zachte sub.)* Soms is doorgaan niet brullen. Soms is het blijven ademen tot de ochtend je vindt. **[VERSE 2]** VOCAL (Diepe, rustige, rauwe stem): Ik heb doelen als sterren, maar m’n hoofd zit in mist, soms vergeet ik waarvoor ik zo hard heb gemist. Iedereen zegt: “Kom op,” alsof moed een knop is, alsof je niet tegelijk trots en doodsbang kunt zijn. VOCAL (Diepe, rustige, rauwe stem): Ik zie vrienden verdwijnen in werk en in drank, we zeggen “binnenkort” met een brok in de keel. En ik ren naar de top, maar vraag me soms af: als ik boven ben, wie staat er dan nog bij me? VOCAL (Diepe, rustige, rauwe stem): Dus ik leer weer te bellen vóór alles ontspoort, zeg “ik mis je” hardop, ook al klinkt het wat stroef. Want kracht is niet altijd je tanden op elkaar; soms is kracht dat je eindelijk zegt: “Ik red het niet alleen.” **[BRIDGE]** *(Rhodes-piano, drums weg.)* Als de lichten doven, blijft de stilte bestaan. Daar hoor ik de namen die ik nooit los kon laten. Ik ben gemaakt van liefde, van fouten, van spijt— en van al die keren dat iemand bleef in de nacht. VOCAL (Diepe, rustige, rauwe stem): Ik ben niet genezen van alles wat was, maar het verleden bestuurt niet meer elke stap. Ik hoef niet te schitteren om waarde te hebben. Ik hoef alleen mezelf niet langer te verlaten. **[PRE-CHORUS]** VOCAL (Diepe, rustige, rauwe stem): De klok slaat hard, maar ik adem nog mee, ik ben niet waar ik was, niet waar ik heen wil — oké. Laat de twijfel maar spreken, ik ken inmiddels z’n stem; ik hoef niet te winnen om te weten wie ik ben. **[LAATSTE CHORUS]** VOCAL (Diepe, rustige, rauwe stem): Dit is geen kroon, dit is littekenlicht, ik draag wat me brak, maar het schrijft niet m’n gezicht. Van de diepte naar boven, met de twijfel op sleeptouw, ik ben niet zonder angst — ik ga ondanks de kou. Geen heilige strijd, geen perfect eindbewijs, alleen één stap vooruit als de weg niet meer wijst. Als de wereld me afschrijft, schrijf ik zelf verderop: ik ben nog niet klaar… ik geef mezelf niet op. **[OUTRO]** *(De beat sterft langzaam uit.)* Niet onkwetsbaar. Niet alleen. Nog steeds hier. En dat telt.

0/500