[Intro] Booting up... สาม... สอง... หนึ่ง... Hello, future me! [Verse 1] ฉันเขียนโปรแกรมให้ตัวเอง วางแผนชีวิตไว้เป็นขั้นตอน วันนี้ต้องทำอะไรบ้าง พรุ่งนี้ต้องไปให้ถึงไหน สร้างตัวแปรชื่อว่า "ความฝัน" เก็บเอาไว้ใน memory ตั้งค่าใจเป็น positive แล้วกด Run ชีวิตทันที [Pre-Chorus] ถ้าเจอปัญหาให้ debug ถ้าทางตันก็ rewrite ใหม่ ถ้าความฝันยังไม่ทำงาน ก็แค่ update แล้วลองอีกครั้ง [Chorus] Code Code Code ชีวิตฉัน เขียนมันขึ้นมาด้วยมือของฉัน If วันนี้ยังไม่ถึงฝัน Else ก็เริ่มใหม่ในวันพรุ่งนี้ Run Run Run ไปข้างหน้า ไม่ต้องรู้ว่าจบตรงไหน ถ้าชีวิตเกิด error เมื่อไร กด restart แล้วไปต่อ Oh-oh-oh Commit ความฝันเอาไว้ Ah-ah-ah อย่า delete หัวใจ [Verse 2] ฉันสร้าง roadmap เอาไว้ มี milestone อยู่ระหว่างทาง บางวันก็ทำงานสำเร็จ บางวันก็เจอ 404 เพื่อนบอกว่า "ชีวิตไม่ใช่โค้ด" แก้ทุกอย่างไม่ได้เหมือนโปรแกรม ฉันหัวเราะแล้วตอบกลับไป "ก็จริง...แต่เรายัง try ได้" [Pre-Chorus] ถ้าแผนเดิมใช้ไม่ได้ ก็ไม่ต้อง rollback ทุกอย่าง บางครั้ง bug ที่เราเจอ อาจพาไปเจอทางใหม่ [Chorus] Code Code Code ชีวิตฉัน เขียนมันขึ้นมาด้วยมือของฉัน If วันนี้ยังไม่ถึงฝัน Else ก็เริ่มใหม่ในวันพรุ่งนี้ Run Run Run ไปข้างหน้า ไม่ต้องรู้ว่าจบตรงไหน ถ้าชีวิตเกิด error เมื่อไร กด restart แล้วไปต่อ Oh-oh-oh Commit ความฝันเอาไว้ Ah-ah-ah อย่า delete หัวใจ [Bridge] แต่มีสิ่งหนึ่งที่ฉันเพิ่งเข้าใจ อนาคตไม่ใช่โค้ดที่เขียนเสร็จแล้ว บางบรรทัดต้องเขียนสดๆ บางคำตอบต้องรอให้ชีวิต compile ฉันอาจวางแผนไว้เป็นร้อยบรรทัด แต่โลกอาจส่ง unexpected input มา ก็ไม่เป็นไร... นี่คือชีวิต ไม่ใช่โปรแกรม [Final Chorus] Code Code Code ชีวิตฉัน เขียนไปพร้อมกับทุกวัน If เจอฝนก็เดินต่อไป Else ถ้าแดดออกก็ยิ้มให้มัน Run Run Run ไปข้างหน้า ไม่ต้องสมบูรณ์แบบก็ได้ เพราะโปรแกรมที่ดีที่สุด คือชีวิตที่เราได้ลองเขียนเอง Oh-oh-oh Commit วันนี้เอาไว้ Ah-ah-ah พรุ่งนี้ค่อย update Code Code Code ชีวิตฉัน ถ้า error ก็ไม่เป็นไร เพราะตราบใดที่ยังมีลมหายใจ... โปรแกรมชีวิตยังรันต่อไป [Outro] while (alive) { dream(); tryAgain(); keepGoing(); } Program terminated? Not yet.
