Ήσουν φωτιά που φώτιζε γη, Εκείνος γαλήνη, βαθιά σιωπή. Εγώ καταιγίδα, φωνή δυνατή, Χορέψαμε ώσπου να ’ρθει η αυγή. Τρεις σπίθες γίναν άγριο φως, Κι ο κόσμος ψιθύριζε «δεν είναι σωστός». Μα εμείς κρατήσαμε σαν δυο θεοί, Μες στη νυχτιά που δεν τελειώνει ποτέ. Ο χρόνος παίζει σαν κύμα κρυφό, Μα η αγάπη μένει σαν άστρο ζεστό. Τρεις καρδιές σε μια στιγμή, Σαν θάλασσα σπάζει την ακτή. Ο χρόνος σκληρός, μα η ελπίδα ζει, Ίσως μια μέρα να ’ρθει η αρχή. Εσύ φορούσες υπομονή σαν στεφάνι, Εκείνος γελούσε σαν φως στο λιμάνι. Εγώ ήμουν θύελλα, άνεμος βαρύς, Μαζί πετάξαμε πάνω απ’ τη γης. Μα το ρολόι χτύπησε ξανά, Κι έδεσε αλυσίδες στη χαρά. Η μοίρα χτύπησε σαν μαχαίρι, Μα η αγάπη μένει σαν αστέρι. Τρεις καρδιές σε μια στιγμή, Σαν θάλασσα σπάζει την ακτή. Ο χρόνος σκληρός, μα η ελπίδα ζει, Ίσως μια μέρα να ’ρθει η αρχή. «Ίσως μια μέρα να ’ρθει η αρχή…»
