Intro: fLexI Verse 1: dzień w dymie, noc w neonach, oczy czerwone jak alert każdy krok to ryzyko, ale w ryzyku czuję charakter oni pytają: „dla kogo grasz?”, ja gram dla impulsu bo głód nie zna publiczności, kiedy ciśnie od środka puls czas to iluzja, zegarki tu kłamią bez wstydu widziałem ludzi, co sprzedali duszę za chwilę aplauzu zrzucam z siebie winę, ciężar spada jak sample każdy błąd mnie hartował — dziś brzmi jak banger nie szukam zgody, ja szukam przestrzeni flow tnie ciszę jak szkło w zwolnionym tempie kiedy mówię „ja”, to nie ego — to świadek tego, co było pod skórą, zanim wszedłem na scenę Chorus: dzień to smoke, a po nim nadchodzi kolejny cichy czas łykam to jak dzieciak, słyszę–czuję, to daje mi jakiś smak już nie obchodzi mnie, kiedy mówią, że mam dla kogo grać czas to tylko iluzja, ona była… jak moja, moja studia zrzucam z siebie winę, a (ja!) zrzucam z siebie winę Verse 2: dwa kubki ustawione, równolegle jak nasz świat pijemy ciszę małymi łykami, żeby nie bolał smak twoje słowa lecą wolno, jakby znały mój strach ja już jestem gdzieś pomiędzy „zostań” a „daj mi czas” dni się sklejają jak refren w mojej głowie ciągle wracam do myśli, których nie wypowiem jeśli milczę — to nie chłód, tylko ochrona bo nie każda prawda chce dziś wyjść z gardła do końca czas to tylko iluzja… my byliśmy chwilą dym jeszcze krąży w płucach ale wina już spłynęła Chorus: dzień to smoke, a po nim nadchodzi kolejny cichy czas łykam to jak dzieciak, słyszę–czuję, to daje mi jakiś smak już nie obchodzi mnie, kiedy mówią, że mam dla kogo grać czas to tylko iluzja, ona była… jak moja, moja studia zrzucam z siebie winę, a (ja!) zrzucam z siebie winę