Prochem jestem, czy tylko? Popielec jest gestem przypomnienia, że nic trwałego na tej ziemi nie ma! Wiemy, że z prochu jesteśmy i w proch się obracamy – ale nadzieję na życie wieczne mamy. To życie, jak kiedyś nauczał Jezus, w innej postaci znowu się odrodzi. Mój wzrok z tęsknotą po przestworzach wodzi. Czas biegnie jak tkackie czółenko i coraz bliżej do tej chwili, która nieba nam uchyli. Więc dziś przed Tobą korzę się. Ja z prochu proch i błagam Cię – promieniem łaski Twej mi świeć, W mym sercu skruchę szczerą wznieć. Popatrz przed siebie i spójrz za siebie, bo z prochu powstałeś i w proch się zmienisz! Nie trać więc nadziei, ale wierz, że wkrótce się odmienisz. O Jezu – Zbawicielu mój, kiedy nadejdzie skonanie, Ty nie opuszczaj mnie, ale przy mnie stój. Ale póki co, muszę toczyć nieustannie życia bój!
