ญาณวัตถุสูตรที่ ๒ เมื่อเหตุสิ้นทุกข์จึงคลาย

ญาณวัตถุสูตรที่ ๒ เมื่อเหตุสิ้นทุกข์จึงคลาย [Intro] ในคืนที่ใจถามหา เหตุใดโลกจึงหมุนเวียน เหตุใดสุขจึงแปรเปลี่ยน และน้ำตายังกลับมา มีถ้อยคำจากกาลเก่า กระซิบผ่านความเงียบงัน ว่าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นโดยลำพัง ทุกสิ่งล้วนสัมพันธ์กันเสมอ [Verse 1] เพราะมีชาติ…ชราจึงมา เพราะมีภพ…ชีวิตจึงเคลื่อนไหว เพราะมีอุปาทานในหัวใจ จึงมีการยึดไว้ไม่ยอมปล่อย เพราะมีตัณหา…ใจจึงวิ่งหา เพราะมีเวทนา…จึงดิ้นรน เพราะมีผัสสะ…เกิดตัวตน สร้างโลกขึ้นในทุกวัน [Pre-Chorus] แต่เมื่อมองลึกลงไป ทุกอย่างไม่เคยหยุดนิ่ง สิ่งใดเกิดขึ้นจริง สิ่งนั้นย่อมดับเป็นธรรมดา [Chorus] เมื่อเหตุสิ้น…ผลย่อมคลาย เมื่อใจวาง…โลกก็เบา ไม่มีสิ่งใดเป็นของเรา มีเพียงเรื่องราวที่ผ่านไป รู้การเกิด…เพื่อไม่หลง รู้ความดับ…เพื่อไม่เศร้า ทางสายกลางยังทอดยาว พาใจกลับสู่ความสงบ [Verse 2] สฬายตนะเปิดประตู นามรูปก่อเรื่องราว วิญญาณรับโลกทุกคราว สังขารแต่งความหมายขึ้นมา อวิชชาเหมือนหมอกบาง คลุมความจริงไว้นาน แต่เมื่อสติส่องผ่าน ความมืดนั้นก็จางไป [Bridge] อดีตก็เป็นเหตุหนึ่ง อนาคตก็เป็นเพียงเงา สิ่งที่เปลี่ยนโลกของเรา คือการรู้ทันในปัจจุบัน ไม่ใช่การหนีความทุกข์ แต่รู้จักทุกข์จนเข้าใจ ไม่ใช่หยุดใช้หัวใจ แต่ใช้หัวใจอย่างตื่นรู้ [Final Chorus] เมื่อเหตุสิ้น…ทุกข์จึงคลาย เมื่อรู้ความหมาย…จึงปล่อยวาง ไม่ต้องวิ่งตามทุกเส้นทาง เพียงเดินอย่างมีสติ ทุกสิ่งเกิดแล้วดับ ทุกสิ่งรับแล้วคืน เหลือเพียงใจที่ตื่น และสงบอยู่กับความจริง [Outro] จากอวิชชาสู่แสงแห่งญาณ จากการยึดมั่นสู่การปล่อย เมื่อเข้าใจเหตุทั้งมวลค่อย ๆ ใจก็คืนสู่ความเป็นอิสระ