Στην άκρη του δρόμου στέκομαι, μετρώντας ανάσες που δεν λυγίζουν. Η υπομονή μου σαν πέτρα βαριά, κρατάει το βήμα μου όρθιο. Αξιοπρέπεια, φως που δεν σβήνει, στην αναζήτηση του εαυτού μου. Κι αν χαθώ σε σκοτεινά μονοπάτια, θα με βρει η ψυχή μου ξανά. Σιωπές με διδάσκουν να περιμένω, να μην φοβηθώ το κενό. Η καρδιά μου χτίζει γέφυρες, εκεί που ο χρόνος δοκιμάζει. Αξιοπρέπεια, φως που δεν σβήνει, στην αναζήτηση του εαυτού μου. Κι αν χαθώ σε σκοτεινά μονοπάτια, θα με βρει η ψυχή μου ξανά. Κάθε βήμα, μια προσευχή, κάθε βλέμμα, μια υπόσχεση. Ο άνθρωπος γεννιέται ξανά, στην αλήθεια που τον περιμένει. Αξιοπρέπεια, φως που δεν σβήνει, στην αναζήτηση του εαυτού μου. Κι αν χαθώ σε σκοτεινά μονοπάτια, θα με βρει η ψυχή μου ξανά.
