[Intro] (Oooh, ah-ah-ahh...) [Κουπλέ 1] Μια τάξη μισοσβησμένη στον πίνακα κι ένα κουδούνι που ακόμα ηχεί στα αυτιά Μικρές ζωές γεμάτες όνειρα μεγάλα σε μια αυλή που τώρα έχει σιωπή βαριά Τετράδια με στίχους και λευκά χαρτιά σημειώσεις με καρδιές και ερωτηματικά Τότε που όλα φάνταζαν μακριά και τώρα μοιάζουν τόσο ξαφνικά κοντά [Ρεφρέν] Πού πήγαν όλα όσα ζήσαμε εκεί; Τα βλέμματα, τα γέλια, η παιδική φωνή; Άλλοι φύγαν για δουλειές σε ξένα μέρη κι άλλοι μείναν, μα δεν είναι όπως χθες Μα αν ξαναβρεθούμε έστω και για λίγο θα ‘ναι σαν ποτέ να μην χαθήκαμε στ’ αλήθια Γιατί αυτά που μένουν τελικά είναι μια αγκαλιά… κι η μνήμη σταθερά [Κουπλέ 2] Χρόνια φύγαν σαν νερό στη βρύση κι η ζωή δεν ρώτησε ποτέ ποιος θα μείνει Τα σακίδια γίναν βαλίτσες φορτωμένες κι οι αυλές, φωτογραφίες ξεθωριασμένες Κάποιοι ψάξαν το αύριο μακριά σε πολιτείες με ξενόγλωσσα όνειρα Μα η ψυχή μας έμεινε πάντα εκεί στο πρώτο θρανίο, στη σπασμένη καρέκλα τη μικρή [Ρεφρέν] Πού πήγαν όλα όσα ζήσαμε εκεί; Τα βλέμματα, τα γέλια, η παιδική σιωπή Άλλοι φύγαν για δουλειές σε ξένα μέρη κι άλλοι μείναν, μα δεν είναι όπως χθες Μα αν ξαναβρεθούμε έστω και για λίγο θα ‘ναι σαν ποτέ να μην χαθήκαμε στ’ αλήθια Γιατί αυτά που μένουν τελικά είναι μια αγκαλιά… κι η μνήμη σταθερά [Γέφυρα – πιο ήσυχα] Ένα τραγούδι, μια φωνή που αντηχεί μια παλιά φωτογραφία σε χαρτί Μπορεί να φύγαμε, μα είμαστε ακόμα εδώ σε μια αίθουσα που το όνειρο μένει ζωντανό [Τελικό Ρεφρέν – δυνατά] Πού πήγαν όλα όσα ζήσαμε μαζί; Οι στιγμές που μας κρατάνε στη ζωή Αν μας φέρει ο χρόνος σ’ ένα ίδιο τραπέζι θα γελάσουμε ξανά σαν να 'ταν χθες η έκτη Γιατί αυτά που μένουν τελικά... είναι μια αγκαλιά… κι η καρδιά σταθερά
0/500