👑فصل5️⃣2️⃣👑قسمت 1️⃣👑 پادشاهی کسرا نوشین روان ۴۸ سال بود👑ابیات6️⃣5️⃣0️⃣📝6️⃣8️⃣0️⃣👑
ایرــــــــــان .....ایرــــــــــــــــــان ..... اـــــــــــیران ایــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــران ایران ایـــــــــــیییـــــــــایــــــــیییــــــــــــران ایران جــــــــــــــــــــــــــــــان جــ_ــــــججججان جان جان جان جاـــــــــــــــــــــنم ایزاـــــــــــــــــنم ان ایران ایران دلیران ایران گروها گروه دلیران ایران گروها گروه چهارم سپاه پا پا پا پا......... اندر آمد چو کوه کوه کوکوکوکو کوکوکوــــــــــــــ&&&&&&&&&ـ دلیران ایران گروها گروه برفتند یک سر سواران روم ز بهر زن و کودک و گنج و بوم به شهر اندر آمد سراسر سپاه پیی را نبد بر زمین نیز راه سه جنگ گران کرده شد در سه روز چهارم چو بفروخت گیتی‌فروز گشاده شد آن مرز آباد بوم سواری ندیدند جنگی بروم بزرگان که با تخت و افسر بدند هم آنکس که گنجور قیصر بدند به شاه جهاندار دادند گنج به چنگ آمدش گنج چون دید رنج اسیران و آن گنج قیصر به راه به سوی مداین فرستاد شاه وزیشان هران کس که جنگی بدند ایرــــــــــان .....ایرــــــــــــــــــان ..... اـــــــــــیران ایــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــران ایران ایـــــــــــیییـــــــــایــــــــیییــــــــــــران ایران جــــــــــــــــــــــــــــــان جــ_ــــــججججان جان جان جان جاـــــــــــــــــــــنم ایزاـــــــــــــــــنم ان ایران ایران نهادند بر پشت پیلان ببند زمین دید رخشان‌تر از چرخ ماه بگردید بر گرد آن شهر شاه ز بس باغ و میدان و آب روان همی تازه شد پیر گشته جهان چنین گفت با موبدان شهریار که انطاکیه است این اگر نوبهار کسی کو ندیدست خرم بهشت ز مشک اندرو خاک وز زر خشت درختش ز یاقوت و آبش گلاب زمینش سپهر آسمان آفتاب نگه کرد باید بدین تازه بوم که آباد بادا همه مرز روم یکی شهر فرمود نوشین روان ایرــــــــــان .....ایرــــــــــــــــــان ..... اـــــــــــیران ایـــــــــایایایایایـــــــــــــــــــــــــــــــران ایران ایـــــــــــیییـــــــــایــــــــیییــــــراراراراراراــــــران ایران جـــــــــججججججاجاـــــــــــــــــــــان جــ_ــــــججججان جان جان جان جاـــــــــــــــــــــنم ایزاـــــــــــــــــنم ان ایران ایران بدو اندرون آبهای روان به کردار انطاکیه چون چراغ پر از گلشن و کاخ و میدان و باغ بزرگان روشن‌دل و شادکام ورا زیب خسرو نهادند نام شد آن زیب خسرو چو خرم بهار بهشتی پر از رنگ و بوی و نگار اسیران کزان شهرها بسته بود ببند گران دست و پا خسته بود بفرمود تا بند برداشتند بدان شهرها خوار بگذاشتند چنین گفت کاین نوبر آورده جای همش گلشن و بوستان و سرای بکردیم تا هر کسی را به کام یکی جای باشد سزاوار نام ببخشید بر هر کسی خواسته زمین چون بهشتی شد آراسته ز بس بر زن و کوی و بازارگاه تو گفتی نماندست بر خاک راه بیامد یکی پرسخن کفشگر چنین گفت کای شاه بیدادگر بقالینیوس اندرون خان من یکی تود بد پیش بالان من ازین زیب خسرو مرا سود نیست که بر پیش درگاه من تود نیست بفرمود تا بر در شوربخت بکشتند شاداب چندی درخت یکی مرد ترسا گزین کرد شاه بدو داد فرمان و گنج و کلاه
