Σε δρόμους από σίδερο και δίψα για χρυσό, πουλήσαμε τον ήλιο μας σε τίμημα φτηνό. Στης απληστίας τον ναό, το τέλος πλησιάζει, και η γενιά μας σιωπηλά, τη γη καταδικάζει. Ο πόλεμος μια μηχανή που καταπίνει φως, κοιτάμε τον καθρέφτη μας και είμαστε ο εχθρός. Στης εξουσίας τον βωμό, το τέλος πλησιάζει, και η γενιά μας φανερά, το αύριο θυσιάζει. Μα υπάρχουν φωνές που δεν ακούστηκαν ακόμα, θαμμένες μες στο χώμα, στην άκρη του γκρεμού, είναι των παιδιών που απαιτούν το χρώμα, στον γκρίζο ουρανό — στο σπίτι του Θεού. Σε μαύρο κάμπο περπατούν, σε ερείπια ιστορίας, που ο πόλεμος σκορπά πληγές, στη γη της αφθονίας. Ζωές που επιστρέφουνε με μάτια οργισμένα, ζητούν ένα σημάδι φως και όνειρα χαμένα «Σταμάτα τώρα τη βροχή πριν γίνει καταιγίδα, δώσε στο αύριο πνοή — όχι κενή ελπίδα». Με απληστία και φωτιά, το τέλος πλησιάζει, και η δική μας η γενιά, το μέλλον της δικάζει. Άλλαξε την πορεία, πριν σβήσει το κερί, η γη μας περιμένει να ζήσουμε μαζί
