Waltz of The Dying Bund

Denove la marŝo de piedoj superfortas la pulson de Gaja, Denove leviĝas malico, sufokante la fluon de “la popolo.” Ilia kruelo heredata el la povo, kiun ili postulas, Arogo gvidas iliajn manojn pli ol rezono aŭ leĝo. Li mokas tiujn ne el lia sango kiel lamajn kaj haltajn, Dum li mem estas la speguloj, kiujn li vidas en aliaj — Unu ekzekutis sian fraton, la alia sian amikon en sklaveco. Nenaturaj koloroj, amasoj kopiitaj en absurdaĵo, Malico naskas malicon, igante nin ĉiujn blindaj. La pago por krei la mondon tiel kostas pecon de via animo, Ĝis oni muelas vin en la malplenon, forgesite. La falintaj infanoj krias sed vi ne aŭskultas. La infanoj, kiuj postvivis, vi rifuzas agnoski. La infanoj, gardantoj de la tero, vi buĉas. Kaj tiuj sen viaj idealoj estas senutilaj por vi. Blindaj… Ĉiu el vi estas la sama estaĵo, Percepto estas la sola, kiu disigas esencon. Unu ŝanĝita okazo rekreas la bazon. Scienco estas la lingvo, kiu difinas vin — Kaj tamen vi rifuzas lerni paroli. Nenaturaj koloroj, amasoj kopiitaj en absurdaĵo, Malico naskas malicon, igante nin ĉiujn blindaj. La pago por krei la mondon tiel kostas pecon de via animo, Ĝis oni muelas vin en la malplenon, forgesite. Maldekstre, dekstre, maldekstre, dekstre Frakasu, dispremu, dispremu, frakasu Dekstre, maldekstre, dekstre, maldekstre Vi tretas ekster la paŝo de Gaja, La ritmo jam estis donita al vi. La kantverkistojn vi preskaŭ ĉiujn buĉis. Maldekstro, mia malamiko morgaŭ, Dekstro, mia malamiko hodiaŭ. Mi ne volis reveni al mondo pli malbona ol tiu, kiun mi forlasis Sed vi hazarde vokis min reen. Nun mi subskribas vian pereon.