2️⃣4️⃣0️⃣📝2️⃣7️⃣0️⃣ 👑 فصل5️⃣2️⃣👑 قسمت1️⃣👑 نوشین روان ۴۸ سال پادشاه بود👑 )
شـــــــــــــــــــــــــــــــــــاه شـــــــــــــــــــــــــــــــــــاه شـــــــــــــشششششــــــــــــــــــــــــــششششششــــــــــــــــششاهـــــــــــــــ سخنها چو بشنید موبد ز شاه بسی آفرین خواند بر تاج و گاه چو خورشید بنمود تابنده چهر در باغ بگشاد گردان سپهر پدید آمد آن تودهٔ شنبلید دو زلف شب تیره شد ناپدید نشست از بر تخت نوشین روان خجسته دلفروز شاه جوان جهانی به درگاه بنهاد روی هر آنکس که بد بر زمین راه‌جوی خروشی برآمد ز درگاه شاه که هر کس که جوید سوی داد راه بیاید بدرگاه نوشین روان لب شـــــــــــــــــــــــــــــــــــاه خندـــــــــــــــــــــــــــــــــــان و دولت جوان به آواز گفت آن زمان شهریار که جز پاک یزدان مجویید یار که دارنده اویست و هم رهنمای همو دست گیرد به هر دوسرای مترسید هرگز ز تخت و کلاه گشادست بر هر کس این بارگاه هر آنکس که آید به روز و به شب ز گفتار بسته مدارید لب اگر می گساریم با انجمن گر آهسته باشیم با رای‌زن به چوـــــــــــــــــــــــــــــــــــگان و بر دشت نخچیرگاه بر ما شما را گشادست راه به خواب و به بیداری و رنج و ناز ازین بارگه کس مگردید باز مخسبید یک تن ز من تافته مگر آرزوها همه یافته بدان گه شود شاد و روشن دلم که رنج ستم‌دیدگان بگسلم مبادا که از کارداران من لشـــــــــــللللللللـــــــــــــــــــــــــلشگرگر گر گر گگگگرــــــــــــــــــــــــــــــــــ گر از لشکر و پیشکاران من نخسبد کسی با دلی دردمند که از درد او بر من آید گزند سخنها اگرچه بود در نهان بپرسد ز من کردگار جهان ز باژ و خراج آن کجا مانده است که موبد به دیوان ما رانده است نخواهند نیز از شما زر و سیم مخسبید زین پس ز من دل ببیم برآمد ز ایوان یکی آفرین بجوشید تابنده روی زمین که نوشین روان باد با فرهی همه ساله با تخت شاهنشهی مبادا ز تو تخت پردخت و گاه مه این نامور خسروانی کلاه برفتند با شادی و خرمی چو باغ ارم گشت روی زمی ز گیتی ندیدی کسی را دژم ز ابر اندر آمد به هنگام نم جهان شد به کردار خرم بهشت لالالا لالالااااااـــــــــــــــــــــــــــــــــــ لــــــــــــالالالاــــــــــــــــــــــــــلالاااااالالهــــــــــــــــــــــــــــــــ ز باران هوا بر زمین لاله کشت در و دشت و پالیز شد چون چراغ چو خورشید شد باغ و چون ماه راغ پس آگاهی آمد به روم و به هند که شد روی ایران چو رومی پرند زمین را به کردار تابنده ماه به داد و به لشکر بیاراست شاه
