Μέσα στη σιωπή ανάβει ένα φως, τις σκιές ξυπνούν μέσα μας. Ανάμεσα στο γέλιο, ανάμεσα στο κλάμα, γεννιέται τραγούδι, που δεσμά θα σπάσει. Κομμάτια σπασμένοι, κι όμως στεκόμαστε, φωνές σκορπισμένες, αρμονία γινόμαστε. Τραγούδα για το σκοτάδι, τραγούδα για το φως, την μελωδία που υψώνεται στης νύχτας το σκότος. Διχασμένες καρδιές, μπλεγμένες με ήχο, παραδόξως βρίσκουμε της ψυχής τον κτύπο. Ελπίδα και απόγνωση πλάι πλάι, η πόρτα ανοιχτή, κι όμως κρυφή. Κάθε σχισμή, κάθε πληγή, γίνεται ρυθμός για τη ψυχή. Ενότητα στη διαίρεση, ελευθερία στην σύγκρουση, το τραγούδι αντιθέσεων που κρατάμε σαν ύμνο στο παράδοξο το πετάμε. Φως που γεννιέται μέσα στο σκοτάδι, σκιά που λάμπει πίσω από τεγάρι. Η αγάπη και ο φόβος πορεύονται μαζί, εκεί που η μελωδία βρίσκει την ψυχή. Τραγούδα στο σκοτάδι, τραγούδα στο φως, την μελωδία που υψώνεται στης νύχτας το σκότος. Διχασμένες καρδιές, μπλεγμένες με ήχο, παραδόξως βρίσκουμε της ψυχής τον κτύπο. Κραυγή και Σιωπή, Φως και Σκιά, όλα γίνονται μία αρμονική γροθιά. Αυτό το τραγούδι, μια αντίθεση ζωντανή, ένας ύμνος αιώνιος για την αιώνια ψυχή.
