[Verse 1] Φόρεσα σακάκια που δεν ήταν στα μέτρα μου, μίλησα με λόγια που δεν βγήκαν απ’ τα μέσα μου. Σε τραπέζια γεμάτα γέλια έμενα σιωπηλός, μες στη δική μου τη ζωή ένιωθα περαστικός. Άλλαζα πρόσωπα για να χωράω παντού, άφηνα κομμάτια μου στα «πρέπει» αλλουνού. Κι ένα βράδυ, μόνος κάτω απ’ το λευκό φως, άκουσα τη φωνή μου: «μη φύγεις κι εσύ». [Pre-Chorus] Δεν χρειάζεται να θάψω τον πόνο, ούτε να τον κουβαλάω μόνο. Μονάχα να κοιτάζω τον καθρέφτη και να πω: τ’ όνομά μου καθαρά, χωρίς να κρυφτώ. [Chorus] Έμεινα, όταν ήταν πιο εύκολο να τρέξω μακριά. Έμεινα, όταν τα φώτα μέσα μου σβήναν σιγά-σιγά. Δεν διάλεξα τη γρήγορη φυγή, διάλεξα το βάρος, την πληγή... έμεινα. [Verse 2] Είδα αφίσες να ξεβάφουν στη βροχή, ονόματα που κάποτε γεμίζαν τη σκηνή. Είδα βλέμματα να αλλάζουν χρώμα ξαφνικά, μόλις στέρεψαν τα εύκολα και τα βολικά. Δεν θέλω τέλεια κορνίζα στον τοίχο να κρεμώ, αν ο καθρέφτης κάθε βράδυ λέει πως δεν ζω. Έμαθα πως η σιωπή ραγίζει τους τοίχους αργά, κι ότι η αλήθεια δεν χρειάζεται πολλά. [Pre-Chorus] Δεν χρειάζεται να νικήσω τη νύχτα, δεν χρειάζεται να φωνάξω τον πόνο. Μονάχα να μπορώ και αύριο να λέω τ’ όνομά μου μόνος. [Chorus] Έμεινα, όταν ήταν πιο εύκολο να τρέξω μακριά. Έμεινα, όταν τα φώτα μέσα μου σβήναν σιγά-σιγά. Δεν διάλεξα τη γρήγορη φυγή, διάλεξα το βάρος, την πληγή... έμεινα. Έμεινα, όταν οι πόρτες κλείσαν μία-μία μπροστά. Έμεινα, όταν οι δικοί μου γίναν ξένοι ξαφνικά. Κι αν στο τέλος μου ’μεινε μονάχα η πληγή, δεν πρόδωσα αυτόν που ήμουν στην αρχή. Έμεινα. [Bridge] Κι αν δεν το κάνω ποτέ να ακουστεί δυνατά, κι αν τ’ όνομά μου δεν ταρακουνήσει τη γη βαθιά, ας πουν, όταν τελειώσουν όλα, μια στιγμή: δεν άφησα τον εαυτό μου πίσω στη φυγή. [Final Chorus] Έμεινα, με την πλάτη στον τοίχο, με το αίμα μου ζεστό. Έμεινα, όταν όλα μέσα μου φωνάζαν «φύγε από δω». Δεν μετανιώνω το τίμημα που πλήρωσα εγώ, γιατί ό,τι έμεινε στο τέλος ήταν αληθινό. Κι αν ο κόσμος ξεχάσει τ’ όνομά μου, εγώ... έμεινα. [Outro] Όλοι το βάζουν στα πόδια όταν πονάει... εγώ έμεινα.
