(Verse 1) Ang araw ay hagupit sa sementadong dagat, Modernong Sisyphus, mag-isa sa byahe’t gabi’t araw. Maynila hanggang Visayas, ang kargang pasan, Kay bigat ng dala, ‘di matapos-tapos na awitan. ‘Di nila kita ang bakal na nakabaluktot, At ang tahimik na dasal na sa dibdib ay kumukulong lubos. (Chorus) Oh, ang daan ay mahaba, ang pasan ay mabigat, Presyo ng diesel, sa langit sumasabay sa sakit. Sa malayong upuan, ang batas ay kanilang nililok, ‘Di nila ramdam ang bigat, ‘di nila alam ang aming pagod. Pangakong walang laman, isang mapait na pakiusap, Habang ang aming kaluluwa sa gulong ay nauubos, nauupos. (Verse 2) Ngiti ng ahente, walang laman ang tinig, Laway lang ang puhunan, ngunit ang kita ay aming dugo’t pawis. Parang hinto’t “pampasalubong”, ang banta’y pamilyar, Isa na namang bawas sa handa naming salu-salo sa araw-araw. Ang LTO’t LTFRB, sa init ng Caraga, Naghuhukay ng butas, doon nalulunod ang aming pinagpaguran. (Chorus) Oh, ang daan ay mahaba, ang pasan ay mabigat, Presyo ng diesel, sa langit sumasabay sa sakit. Sa malayong upuan, ang batas ay kanilang nililok, ‘Di nila ramdam ang bigat, ‘di nila alam ang aming pagod. Pangakong walang laman, isang mapait na pakiusap, Habang ang aming kaluluwa sa gulong ay nauubos, nauupos. (Bridge) Pag-unlad ang kanilang sigaw, para sa bansa raw ito, Ngunit ang bulsa namin ang siyang durugong todo. Ang gobernador ay nasa himlayan, ‘di kami marinig, Habang ang gastos sa buhay ay kami’y unti-unting sinasakmal, sinasakmal. Ito ba ang katarungan para sa nagpapaikot ng bayan? Sa pamamagitan ng kamay na paltos, matapat, at nahihirapan? (Outro) Kaya mahigpit ang hawak sa manibela, sa dilim at alikabok, Sa sistemang alam kong sa akin ay bulag at bulok. Isang panalangin ng tsuper habang ang araw ay sumisikat, Kahit kaunting kawilihan, kahit kaunting ginhawa naman sa bawat pilat. Ngunit ang laban ay patuloy, sa daang ‘di matapos, Tsuper at kanyang trak, sa unos ay lumalaban, ‘di susuko, ‘di tatapos.
