
[Intro] [Verse 1] Wann da Nebl si verziagt und da erste Funkn Licht Durch die oidn Gitterstäb'n im dunklen Grabn bricht Moch i de Augn auf, mitten im Dreck wo i lieg Weil i vom Lärm auf da Strassn de Krise krieg De ersten Stiefel trampeln scho laut üba mei Dach I pack mei Gwand und moch mi gach ausm Staub Schleich mi leise fort, de Schuah no in da Hand Bevor mi wer siagt und verjagt von da Wand [Verse 2] Seit zwa Wochn ka Wossa, da Boart scho stoark gwachsn Mei anziger Freind is da Fusel in de Taschn Den trink i auf Ex, glei nochm Aufstehn fia d'Költn Und dann bettli um Münzn vor fremden Welten De Masse rennt vorbei mit Krawattl und Sorgen A Mauer aus Gsichtern, de schaun ned auf morgen I geh geng den Strom, gaunz allanich am Gehsteig Moch de Augn fest zua, bis da Vorhang si neigt [Verse 3] Da Bagger rollt an, da Polier mocht scho Druck Er schreit: „Schau dastas weita bringst, moch kan Muck!“ I raff mei Deckn zsamm, mei letztes Stickl Hamat Bevor da Beton ois fia imma verrammelt Des Loch wor mei Bett, mei Schutz vor da Koidn Jetzt gheat da Plotz wieda de Fleißigen und Schlandigen [Chorus] Es is ma scho wurscht, ob i hockn stad bin oder ned Fia a warme Suppn reicht des bissl, wos ma bsteht Lassts mi in Ruah, weils mei Hittn heit begraben Lassts mi in Ruah, i hob nix mehr zu sagen [Outro]

