Je zei: “Ik blijf”, maar je ging toch weg, Als een schaduw die in het daglicht verdwijnt, heel zacht. Ik schreef jouw naam op het beslagen glas, Nu ben ik alleen met de pijn die je achterlaat. Elke kus was een vlam, nu een stille vlek, Op een hart dat leert kloppen in het donker, stuk voor stuk. Maar ik verstop me niet, nee, ik laat het vrij— Want mijn littekens zijn als sterren, Ze lichten op in de nacht, tonen wie we waren. Ja, de breuken in mijn hart kleuren de lucht, En ik ben niet bang om ze te laten stralen. Ik bouwde een thuis in wat jij ooit zei, Nu klinkt het hol — hoop glipt van me weg. Maar de scheuren in de muur laten zonlicht toe, Misschien maakt gebroken zijn mij juist weer nieuw. Ik draag mijn pijn als een kunstwerk mee, Elke traan een penseelstreek, een frisse entree. Dus kijk hoe ik herrijs, en zie— Dat mijn littekens zijn als sterren, Ze lichten op in de nacht, tonen wie we waren. Ja, de breuken in mijn hart kleuren de lucht, En ik ben niet bang om ze te laten stralen. Oh, ik ben niet bang... om ze te laten stralen.
