Kiedy chcę oczyścić głowę, Uwolnić się od chorych myśli, Biorę rower i cisnę przed siebie, Mój umysł się wietrzy - stresy wywiewa. Rozpędzam się na rowerowej ścieżce, Najwyższy bieg, endorfiny w górę, Śmieje się sam do siebie, czysta wolność, A muchy rozwalają mi się prosto na zębach. Nagle przede mną kilku biegaczy, Zgubili rowery, czy pomylili trasy? Dzwonię jak pojebany, zero reakcji, Wymijam na włos, aż iskry lecą. Ktoś odskakuje, rzuca na wiatr bluzgi, Teraz ja udaję, że nic nie słyszę. Na dzielonej drodze piesi na smartfonach, Wszyscy ze słuchawkami, idą jak potłuczeni, Jeden lewą, drugi prawą - głupi są czy ślepi? Trzeci zajmuje całą drogę wielkim dupskiem, Rzucam krzywe spojrzenia jadąc tam slalomem, Miał być chill, a nerwy są już w strzępach! Zjeżdżam na ulicę powdychać spaliny, Muchy z zębów spływają już do gardła, Baba stoi na światłach, prawie na krawężniku, Objeżdżam ją i macham środkowym palcem. Na skrzyżowaniu typ skręca bez migacza, Przywalam kołem w bok - Bo chyba nie spojrzał w lusterko. Lecę... Lecę, lecę w górę, a życie leci przed oczami... Lecę w górę... Lecę bez końca, ale głowa ciągle cała, Z hukiem się budzę, to był tylko koszmar! Chyba muszę szybko na rower - Oczyścić umysł. Ale może tym razem wybiorę się do lasu?