Κουπλέ 1: Μεγάλωσα με άγχη κι όχι με παραμύθια, Μάθαινα τη ζωή από πληγές και όχι βιβλία. Μαμά να δουλεύει, μπαμπάς άφαντος πάλι, Έμαθα να ζω χωρίς πλάτη, χωρίς ζάλη. Σχολείο γεμάτο λόγια χωρίς καμία πράξη, Κι έξω στη γειτονιά το δίκιο είχε μια γροθιά. Ονειρεύτηκα φώτα, λεφτά και φήμη, Μα η ψυχή μου φώναζε "θέλω απλά λίγη ειρήνη". Ρεφραίν: Ενηλικίωση πίκρα — δεν ήρθε με δώρα, Ήρθε με βάρος στην ψυχή, ευθύνες,σκοτάδια. Μα ακόμα στέκομαι, ναι, ακόμα παλεύω, Κι απ’ τον πόνο αυτό γράφω, φλέγομαι και ανασαίνω. Κουπλέ 2: Είπα "θα γίνω μεγάλος", δεν ήξερα τι ζητάω, τρέχω για λογαριασμούς...δεν ξέρω πού χρωστάω! Φίλοι χαθήκαν, μείναν μόνο οι αληθινοί, Και κάτι σκιές απ’ τα λάθη που ‘κανα μικροί. Δεν είναι η φάση μου να κλαίγομαι, μα γράφω αλήθεια, Γιατί η ζωή μ’ έμαθε να σκάβω με τα νύχια. Απ’ την παιδική χαρά στα άγρια deadlines, Κι απ’ τα όνειρα στον τοίχο — γεμάτο street signs. Ρεφραίν (επανάληψη μία φορά): Ενηλικίωση πίκρα — δεν ήρθε με δώρα, Ήρθε με βάρος στην ψυχή, ευθύνες,σκοτάδια. Μα ακόμα στέκομαι, ναι, ακόμα παλεύω, Κι απ’ τον πόνο αυτό γράφω, φλέγομαι και ανασαίνω.. Κουπλέ 3 (σκοτεινότερος): Δεν έμαθα να αγαπάω, μόνο να επιβιώνω, Μέσα στη σιωπή μου γράφω, όσο ακόμα λιώνω. Ένα παιδί με βάρος, χαμόγελο σβηστό, Μ’ ένα μέλλον θολό και παρόν κουρασμένο. Καπνός στα πνευμόνια και νεύρα στα μάτια, Όλοι παίζουν ρόλους, κι εγώ γράφω κομμάτια. Δεν γυρεύω φήμη, δεν ζητάω συγγνώμη, Μόνο να μείνω ζωντανός νά'χω δική μου γνώμη!. Outro (spoken word / χαμηλό flow): Δεν είναι όλοι φτιαγμένοι για το φως… Κάποιοι μεγαλώσαμε μες στη σκιά και μάθαμε να τη φοράμε. Δεν φοβάμαι το σκοτάδι πια. Το λέω σπίτι μου.
0/500