Song Cover Image

Dô ich den tiuvel vant - When I met the Devil

[Verse 1] Dô gienc ich heime ûz der stat bî naht, unde hôrte huove klopfen mit unheimlîcher maht. Ein schatte kam mit horn und swêvel geruch, als wære der tiuvel selber ûz helle ze fluch. [Verse 2] War umbe hâst dû huove sô breit? sprach ich sachte. Owê,“ sprach er, „daz ist von dem slamme bî nâchte. Ich trat dur walt, der nâss was sam ein brîch, dô klêbet er an mînem vuoze gelîch. [Verse 3] War umbe rouchest als swêvel brant? Daz ist diu hant, diu truoc diu fackel in mîner want. Ich wolde dir schînen den stiuc ze guot, dô brant sich diu gluot an mîner hantsnût. [Chorus] Hô, hô! wie tump diu vrouwe ist hîr! Ich trüge si gerne von toren ze gir. Si frâget vil, mich dünket ein spil: Ich narr’ si âne ende, als ich immer wil. [Verse 4] War umbe hâst dû an dinem houbet horn? Owê,“ sprach er, „daz kam von dorn. Ich strouc durch heide in nâchtiger kraft, dô blîben si hangen an mîner schaft. [Verse 5] War umbe ist dine zunge gespalt als ein snît? Daz kom von winden, die blâsent mich lît. Swen ich vil rede in der kalten stuont, zervalt diu zunge, daz ist ir unkunt. [Chorus] Hô, hô! wie tump diu vrouwe ist hîr! Ich trüge si gerne von toren ze gir. Si frâget vil, mich dünket ein spil: Ich narr’ si âne ende, als ich immer wil. Hô, hô! wie tump diu vrouwe ist hîr! Ich trüge si gerne von toren ze gir. Si frâget vil, mich dünket ein spil: Ich narr’ si âne ende, als ich immer wil. [Bridge] O herre Krist, behüete mich nû, und sende mir dîn engel ze trû, und wende von mir ungetüre mære. Dô schrei der gast: Verfluocht sî dîn gebet sô sêre! Dîn wort verbrennet mich, ich verliese mîn kraft! Er floch dur walt hin dan, als hêt in Got selber geslacht. [Chorus] Hô, hô! diu vrouwe zerstœret mîn spil! Si sprach daz gebet, dô muoz ich, wie Got wil! Ich wære ir sêle vil gerne nâch geriten, nû muoz ich fliehen und nimmer dar bî strîten! Translation: [Verse 1] Then I went home out of the town by night, and I heard hooves beating with uncanny might. A shadow came with horns and the smell of sulfur, as if the devil himself had stepped out of hell. [Verse 2] “Why do you have hooves for feet?” I asked softly. “Alas,” he said, “that is from the mud of the nights. I stepped through a forest, wet as porridge, so it stuck fast upon my feet.” [Verse 3] “Why do you smell as though sulfur burns?” “That is my hand which bore a torch in my grip. I wished to shine the path well for you, but the embers burned upon the skin of my hand.” [Chorus 1] Ho, ho! how foolish this woman is here! I’d gladly lead her on from folly to desire. She asks so much, it seems a game to me: I’ll trick her without end, whenever I please. [Verse 4] “Why do you have horns upon your head?” “Alas,” he said, “that came from thorns. I pushed through heath with determination, and they remained hanging in my hair.” [Verse 5] “Why is your tongue split, as if cut?” “That came from the winds that blew so harshly at me. When I speak too much in the bitter cold, the tongue cracks — such it's ever been” [Bridge] “O Lord Christ, protect me now, and send me your angel to guard me, and turn monstrous tales away from me.” Then the stranger screamed: “Cursed be your prayer so fiercely! Your word burns me — I lose my strength!” He fled through the forest away, as if God Himself had struck him down. [Chorus 2] Ho, ho! the woman has ruined my game! She spoke that prayer — now I must go, as is God's will! I would gladly have preyed upon her soul, now I must flee and never again return here!