…Μ΄ ΑΓΑΠΑΣ; / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

Στον τοίχο το κάδρο, ένα δάκτυλο σκόνη. Το ρολόι κοιτάζεις, στη σιωπή σου μιλάς. Καλαμιές που καπνίζουν οι καιόμενοι πόνοι. Κάπως ψελλίζεις πως …μ΄ αγαπάς. « Μη φύγεις» μου γνέφεις. Οι δρόμοι αλλάζουν χωρίς τις στροφές. Στο τιμόνι κολλάς. Στον ώμο που γέρνεις δυο δάκρυα στάζουν, μέσα στη θλίψη, ρωτάς «μ΄ αγαπάς;» Βαριές οι ανάσες αχνίζουν στο κρύο. Το λάθος στο χρόνο δε μαρτυράς. Πικρό στο λαρύγγι το στερνό σου αντίο, τι κι αν φωνάζεις πως μ΄ αγαπάς. Φυσά και γεμίσανε τα μονοπάτια, κίτρινα φύλλα. Αλωνάρης βοριάς σου κλείνει τα βλέφαρα. Πονάνε τα μάτια. Και συ ζώντας όνειρο, με αγαπάς;