[Verse] Αλκοολικές οι νύχτες, σαν φαντάσματα χορεύουν, σκιές που μ’ αγκαλιάζουν, το μυαλό μου το παιδεύουν. Ποτήρια που γεμίζουν, μα ποτέ δεν αδειάζουν, σαν κύματα με πνίγουν, παντα μ εξουσιάζουν Στο δάσος των σκιών, ψιθυρίζουνε φωνές, παλιές μου αναμνήσεις, κλειδωμένες σε γωνιές. Η καρδιά μου σπάει, μα κανείς δεν την ακούει, στου χρόνου το ταξίδι, κανείς δεν με οδηγεί. [Chorus] Αλκοολικές οι νύχτες, που δεν ξημερώνουν, μα κι αν ξημερώσουν, οι πληγές δε μερώνουν. Σκοτάδι με τυλίγει, σαν σεντόνι ουρανός, κι η ψυχή μου φωνάζει, μα ο κόσμος σιωπηλός. [Verse 2] Κάθε μπουκάλι κι ένα ψέμα που ξεχνάω, μα κάθε γουλιά, την αλήθεια τη μετράω. Χορός που δεν τελειώνει, κι εγώ στο ίδιο βήμα, σε τρικυμίες χάνομαι, μα ψάχνω το σχήμα. Οι νύχτες μου, σειρήνες, με φωνάζουν στη φωτιά, μα μέσα τους χαμένος, δεν βρίσκω πια καρδιά. Στο νησί της Καλυψώς, παγιδευμένος ξανά, κι η ζωή μου να γλιστράει, σαν νερό στη σιωπή πια. [Chorus] Αλκοολικές οι νύχτες, που δεν ξημερώνουν, μα κι αν ξημερώσουν, οι πληγές δε μερώνουν.
