(INTRO — pozytywka, fortepian, dziecięcy szept): — Mogę? — Najpierw zrób, co trzeba. — A będziesz ze mnie dumna? — Jeśli będziesz grzeczna. (pozytywka zwalnia): Więc byłam. Bardzo długo. Grzeczna. Niewidzialna. --- (ZWROTKA I — delikatny kobiecy wokal): Przynosiłam ze szkoły piątki jak dowody, że warto mnie kochać. A kiedy dostałam czwórkę, bałam się jednego pytania: „Dlaczego nie pięć?” Więc starałam się bardziej. Byłam cichsza. Grzeczniejsza. Lepsza. Nie wiedziałam jeszcze, że dziecko nie powinno zdawać egzaminu z tego, czy zasługuje na miłość. --- (REFREN — smyczki i delikatny chór): Byłam dzieckiem, które wciąż pytało o zgodę. Czy mogę płakać? Czy mogę się złościć? Czy mogę powiedzieć: „Nie chcę”? Nauczyłam się patrzeć na twoją twarz, zanim spojrzałam we własne serce. I nawet dzisiaj, kiedy nikt nie może mi zabronić... wciąż czasem pytam: — Mogę? --- (ZWROTKA II — wiolonczela): Kiedy chciałam czegoś innego: „Po tym wszystkim, co dla ciebie zrobiliśmy?” Kiedy stawiałam granicę: „Rodzina tak nie robi.” A kiedy ustępowałam: „Wiedziałem, że podejmiesz właściwą decyzję.” Długo nie rozumiałam, dlaczego każda „właściwa decyzja” była dokładnie tą, której chcieliście. --- (REFREN — mocniejsze smyczki): Byłam dzieckiem, które wciąż pytało o zgodę. Czy mogę mieć granice? Czy mogę wybrać kogoś, kogo wy byście nie wybrali? Czy mogę was zawieść i nadal być dobrym człowiekiem? Nauczyłam się czuć winę za własne pragnienia i nazywać egoizmem wszystko, co należało do mnie. --- (PRZEJŚCIE — zegar, pozytywka zanika): Potem dorosłam. Własny adres. Własne pieniądze. Własne życie. Tylko nikt mi nie powiedział, że można wyprowadzić się z rodzinnego domu... i nadal nosić go w swojej głowie. --- (ZWROTKA III — głębszy, dorosły wokal): Mam trzydzieści lat, a gdy podejmuję decyzję, wciąż myślę: „Co oni powiedzą?” Kiedy ktoś jest zły, szukam swojej winy. Kiedy mówię „nie”, pytam siebie, czy jestem złą osobą. A kiedy ktoś kocha mnie bez warunków... nie wiem, co zrobić, żeby na to zasłużyć. --- (CHÓR — szepty): Nie zawiedź... Bądź grzeczna... My wiemy lepiej... Nie bądź niewdzięczna... --- (MOST — orkiestra, organy, potężny chór): Ale ja nie jestem waszym długiem do spłacenia! Nie jestem planem na życie, którego sami nie przeżyliście! Mogę was kochać i powiedzieć: „Nie.” Mogę być wdzięczna i wybrać inaczej. Mogę pamiętać dobro i przyznać, że coś mnie zraniło. Miłość nie oznacza, że oddaję komuś prawo do MOJEGO ŻYCIA! (nagła cisza) A granica... nie jest karą. --- (OSTATNI REFREN — harmonie stopniowo się ocieplają): Byłam dzieckiem, które wciąż pytało o zgodę. Ale dziecko dorosło. I uczę się pytać nie: „Czy mogę?” lecz: „Czego ja chcę?” Czasem nadal czuję winę, kiedy wybieram siebie. Ale już wiem... poczucie winy nie zawsze oznacza, że jestem winna. Czasem oznacza, że pierwszy raz wybrałam inaczej. --- (CODA — wraca czysta, spokojna pozytywka): Dzisiaj zobaczyłam małą dziewczynkę. Stała w mojej pamięci ze świadectwem w dłoniach. Zapytała: — Jesteś ze mnie dumna? Przykucnęłam obok. Nie spojrzałam na oceny. Powiedziałam: — Nie musisz nic robić, żebym cię kochała. (cisza) Dziewczynka zapytała: — To co teraz? (ciepły fortepian) — Teraz wybierzemy same. (delikatny chór): Bez pozwolenia... Bez egzaminu... Bez zasługiwania... (szept dorosłej bohaterki): Mamo. Tato. Kocham was. Ale moje życie... nie jest pytaniem o zgodę. Jest... moją drogą. (pozytywka zatrzymuje się na jasnej nucie)
