[Intro — szept] Nie wiem, kiedy zacząłem przyciągać świat. Wiem tylko… że od tamtej chwili nic już nie zostało na swoim miejscu. [Zwrotka 1] Idę tam, gdzie prowadzi mnie ciężar pod skórą, każdy krok zostawia ślad, choć nie wiem, dokąd. To, co było daleko, nagle jest przy mnie, jakby niewidzialna siła znała moje imię. Wyciągam dłoń — a świat odpowiada ruchem, cisza pęka, kiedy próbuję ją poruszyć. Im mocniej ciągnę, tym mniej poznaję siebie, jakbym budował nowe ciało z tego, co we mnie gniewne. Patrzę w lustro — jeszcze widzę swoją twarz, ale oczy mają już zupełnie inny blask. Nie pytam, kim będę, bo zaczynam rozumieć — czasem żeby powstać, trzeba umrzeć w sobie. [Refren] Ciągnę do siebie to, co miało minąć, a każdy krok zostawia mnie dalej od ludzi. Im bardziej się zmieniam, tym mniej jestem swój, jakbym rodził się drugi raz — samotny pośród tłumu. Nie wiem, czy to dar, czy cena za przemianę, czy jeszcze walczę ze sobą, czy już z tym, co zostało. Zrodzony z siły, której nie umiem zatrzymać — im bliżej jestem siebie, tym dalej mi do innych. [Zwrotka 2] Nauczyłem się podążać za tym, co przyciągam, choć każda odpowiedź zostawia nowe pytania. Świat przesuwa się przede mną jak pionki, lecz żadnego z nich nie potrafię nazwać swoim. Słyszę głos, który brzmi dokładnie jak ja, mówi: „Jeszcze krok — przecież tego chciałeś”. Ale znam ten głos. Za dobrze. Bo kiedyś prosiłem, żeby coś się we mnie zmieniło, teraz boję się, że zmiana zabierze mi wszystko. Ludzie zostają z tyłu. Nie dlatego, że ich odpycham. Po prostu nie potrafią iść tam, dokąd prowadzi mnie to, co narodziło się we mnie. I wtedy rozumiem: Może największą ceną za to, kim się stajesz, jest to, że pewnego dnia nikt już nie poznaje człowieka, którym byłeś. [Refren] Ciągnę do siebie to, co miało minąć, a każdy krok zostawia mnie dalej od ludzi. Im bardziej się zmieniam, tym mniej jestem swój, jakbym rodził się drugi raz — samotny pośród tłumu. Nie wiem, czy to dar, czy cena za przemianę, czy jeszcze walczę ze sobą, czy już z tym, co zostało. Zrodzony z siły, której nie umiem zatrzymać — im bliżej jestem siebie, tym dalej mi do innych. [Outro — szept] Nie wiem, czy wybrałem tę drogę… czy to ona wybrała mnie.
