Gdy zamykam oczy, widzę taki świat, Gdzie nad domem dziecka nie przelatuje strach. Nie budzi ich syrena pośród ciemnych nocy, Tylko śpiew poranka i promienie słońca w mocy. Tam nie płoną miasta, nie milknie śmiechu dźwięk, Każde małe serce zna tylko ciepło rąk. Nie ma łez ukrytych pod poduszką przed snem, Bo nikt nie odbiera dzieciństwa żadnemu z nich. Marzę o świecie, gdzie nie ma wojen już, Gdzie każdy ma swój dom i spokojny sen. Gdzie dzieci zamiast lęku uczą się marzyć znów, I biegną przez zielone pola w blasku letnich dni. Marzę o świecie, gdzie nie trzeba się bać, Gdzie miłość jest silniejsza niż gniew i ludzki ból. Niech każdy mały człowiek może szczęśliwie wzrastać, Pod jednym niebem pokoju, pod jednym niebem gwiazd. Widziałem na fotografiach smutek młodych twarzy, Którym wojna zabrała więcej, niż można wyrazić. Lecz wierzę, że nadejdzie taki jasny czas, Gdy dobroć będzie drogą, która połączy nas. Niech zabawki nie ustąpią miejsca cieniom broni, Niech dziecięce dłonie tylko przyjaźń mają w dłoni. Niech języki świata śpiewają wspólny głos, Że pokój jest skarbem, którego warto strzec co noc. Marzę o świecie, gdzie nie ma wojen już, Gdzie każdy ma swój dom i spokojny sen. Gdzie dzieci zamiast lęku uczą się marzyć znów, I biegną przez zielone pola w blasku letnich dni. Marzę o świecie, gdzie nie trzeba się bać, Gdzie miłość jest silniejsza niż gniew i ludzki ból. Niech każdy mały człowiek może szczęśliwie wzrastać, Pod jednym niebem pokoju, pod jednym niebem gwiazd. A jeśli kiedyś świat zapomni tę prostą prawdę, Niech głos dzieci przypomni, co naprawdę ważne. Bo ich marzenia są jak światło pośród mgły, Które może rozjaśnić nawet najciemniejsze dni. Więc marzę i wierzę, że nadejdzie ten czas, Gdy wojna będzie tylko wspomnieniem dawnych lat. A dzieci całej ziemi podadzą sobie dłonie, I wspólnie zaśpiewają pieśń o pokoju i wolności.
