(INTRO — fortepian, odległy kobiecy chór, szept): Nie urodziłam się z nienawiścią. Nauczyliście mnie jej. Krok po kroku. Słowo po słowie. Aż spojrzałam w lustro... i zobaczyłam kogoś, kogo sama zaczęłam się bać. (ZWROTKA I — delikatny kobiecy wokal): Kiedy byłam mała, wierzyłam, że każdy człowiek ma swój dom, że gdzieś istnieją czyjeś ręce, które nie pozwolą upaść w noc. Wyciągałam dłonie do was, lecz odwracaliście wzrok. Śmialiście się z moich łez, jakby cierpienie było grą. Nauczyłam się milczenia, potem gniewu, potem chłodu. Aż zapomniałam, jak prosi się człowieka: Zostań. (REFREN — narastający chór): Gdybyś znał moje imię, zanim nazwano mnie złem, czy usiadłbyś obok mnie, choć świat odsunąłby się? Gdybyś zobaczył dziecko pod tym, czym stałam się dziś, czy powiedziałbyś cicho: Nie musisz już sama iść? Gdybyś znał moje imię... Czy nadal bałbyś się mnie? (ZWROTKA II — ciemniejsze smyczki): Przyszedł dzień, gdy moje serce nie chciało więcej przebaczać. Każda rana dostała głos. Każda krzywda nauczyła się wracać. Oddawałam światu ból za każdy ból, który mi dał. Uwierzyłam, że zemsta potrafi ogrzać. Lecz kiedy ucichły krzyki, zostałam pośród ciszy z winami, których nie mogłam już oddać. (CHÓR — niski, sakralny): Winna…! Winna…! Zraniona…! Zraniona…! Winna…! Winna...! Samotna…! Samotna...! (REFREN — mocniejszy chór): Gdybyś znał moje imię, zanim nazwano mnie złem, gdybyś zobaczył dziecko pod tym, czym stałam się dziś, czy powiedziałbyś cicho: Nie musisz już sama iść? Gdybyś znał moje imię... Czy nadal bałbyś się mnie? (ZWROTKA III — łamiący się wokal): Nienawidzę was. Za zamknięte drzwi. Za śmiech. Za strach. Za to, że nauczyliście mnie, że miłość jest dla innych. A jednak... gdy noc staje się najcichsza, nie marzę o zemście. Marzę tylko, żeby ktoś wypowiedział moje imię tak... jakby cieszył się, że istnieję. (REFREN — pełny chór, organy i smyczki): Gdybyś znał moje imię, zanim nazwano mnie złem, czy objąłbyś moje blizny, czy uciekłbyś jak każdy przedtem? Gdybyś wiedział, ile razy chciałam nauczyć się żyć, czy podałbyś mi rękę i pozwolił jeszcze raz uwierzyć? Gdybyś znał moje imię... Czy mógłbyś pokochać mnie? (MOST — gwałtowne narastanie): Nie jestem niewinna! Są rzeczy, których nie naprawię. Są ludzie, których skrzywdziłam. Nie chcę rozgrzeszenia. Chcę tylko wiedzieć... czy człowiek, który sam stał się raną, wciąż może być dla kogoś człowiekiem. (OSTATNI REFREN — potężny chór, wyciszenie): Gdybyś znał moje imię, całe — nie tylko mój grzech, gdybyś zobaczył mnie taką, jakiej nie widział ten świat... Czy zostałbyś chwilę? Nie musisz mówić nic. Tylko nie odchodź... Nie teraz, gdy pierwszy raz przestałam się bać. (CODA — samotny fortepian, szept, na wyliczanie bebny): Odeszłam przed świtem. Nie powiedziałam, dokąd pójdę. Zostało tylko moje imię na skrawku papieru. A gdy słońce dotknęło okna... ktoś zapukał. Raz. Drugi. Trzeci. — Kto tam...? (głos zza drzwi): — Znam twoje imię. [(fortepian — ostatnia nuta)]
